نوجوانی رضا صادقی

 صادقی نوشت: وقتی که بچه بودم پرواز یک بادبادک میبردت از بامهای سحرخیری پلک تا نارنجزاران خورشید وقتی که بچه بودم خوبی زنی بود که بوی سیگار میداد و اشکهای درشتش از پشت عینک با قرآن میآمیخت آه آن روزهای رنگین آه ان روزهای کوتاه وقتی که بچه بودم آب و زمین و هوا بیشتر بود و جیرجیرک شبها در خاموشی ماه آواز میخواند وقتی که بچه بودم در هر هزاران و یک شب ، یک قصه بس بود تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد آه آن روزهای رنگین آه ان فاصلههای کوتاه آن روزها آدم بزرگها و زاغهای فراغ اینسان فراوان نبودند وقتی که بچه بودم مردم نبودند آن روزها وقتی که من بچه بودم غم بود اما کم بود