متن کامل خطبه غدیر با معنی فارسی

سایت نودیها : خطبه غدیر سخنرانی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله است که در حجه الوداع درمحل معروف غدیر خم ایراد شد.

متن کامل خطبه غدیر به همراه معنی فارسی

حجه الوداعØ› آخرین حج پیامبر خاتم (ص) در آخرین سال زندیگیشان بود. در سال دهم هجرت، پیامبر اکرم (ص) در آیین حج رو به مردم فرمودند: «ای مردمØ› مناسک حج را از من بیاموزید که شاید دیگر مرا نبینید». یÙŽا Ø£ÙŽیُّهÙŽا الرÙŽÙ‘سُولُ بÙŽلِّغÙ’ مÙŽا أُنÙ’زِلÙŽ إِلÙŽیÙ’کÙŽ مِنÙ’ رÙŽبِّکÙŽ Û–. وَإِنÙ’ لÙŽمÙ’ تÙŽفÙ’عÙŽلÙ’ فÙŽمÙŽا بÙŽلÙŽÙ‘غÙ’تÙŽ رِسÙŽالÙŽتÙŽهُ Ûš. این آیه ای است که در این سفر بر پیامبر (ص) وحی شد و از آن با عنوان آیه تبلیغ یاد می شود. در این آیه خداوند متعال می فرماید: ای پیامبر! آنچه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شد، ابلاغ کن و اگر چنین نکنی، پیامش را نرسانده‌ای. در واقع از مفهوم این آیه بر می آید که تکلیفی است بر دوش پیامبر خدا که پساز خود امانت دین و هدایت مردم بر دوش فردی امین قرار دهد. و چه کسی بهتر از امام علی (ع). همو که اولین ایمان آورنده به رسالت پیامبر خدا بود، او که در شب لیله المبیت برای اینکه گزندی به پیامبر خدا از سوی مشرکان نرسد در جایگاه ایشان خوابیدØ› جان بر کف و بی ترس و واهمه. در روز روز هجدهم ذی الحجه پیامبر اکرم (ص) در میان خیل کثیری از مسلمانان جانشینی حضرت علی (ع) را اعلام کرد. در این روز مردم دسته دسته از هر گروه و قبیله با حضرت علی (ع) بیعت کردند. واقعه غدیر از مهم‌ترین وقایع تاریخ اسلام است که در آن، پیامبر اسلام ص) هنگام بازگشت از حجهالوداع ۱۸ ذی‌الحجه سال دهم قمری در مکانی به نام غدیر خم، امام علی(ع) را ولی و جانشین خود معرفی کرد. حاضران در آن واقعه که بزرگان صحابه نیز در میان‌شان بودند، با امام علی (ع) بیعت کردند. خطبه غدیر سخنرانی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله است که درمحل معروف غدیر خم ایرادشد. دراجتماع پر شور آن روز بیش ازیک صدو بیست هزار نفر حضور داشتند. خطبه غدیر خم از حمد وثنا خداوند شروع و به امامت امام علی (ع) ، فرزندانش و معرفی امامت ختم می‌شود.

 

بخش اول خطبه غدیر: حمد و ثنای الهی اÙŽلÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘ÙŽهِ الÙ‘ÙŽذی عÙŽلا فی تÙŽوÙŽحُّدِهِ وÙŽ دÙŽنا فی تÙŽفÙŽرُّدِهِ وÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ فی سُلÙ’طانِهِ وÙŽعÙŽظُمÙŽ فی اÙŽرÙ’کانِهِ، وÙŽاÙŽحاطÙŽ بِکُلِّ شÙŽیءٍ عِلÙ’ماÙ‹ وÙŽ هُوÙŽ فی مÙŽکانِهِ وÙŽ قÙŽهÙŽرÙŽ جÙŽمیعÙŽ الÙ’خÙŽلÙ’قِ بِقُدÙ’رÙŽتِهِ وÙŽ بُرÙ’هانِهِ، حÙŽمیداÙ‹ لÙŽمÙ’ یÙŽزÙŽلÙ’، مÙŽحÙ’موداÙ‹ لایÙŽزالُ (وÙŽ مÙŽجیداÙ‹ لایÙŽزولُ، وÙŽمُبÙ’دِئاÙ‹ وÙŽمُعیداÙ‹ وÙŽ کُلُّ Ø£ÙŽمÙ’رٍ إِلÙŽیÙ’هِ یÙŽعُودُ). بارِئُ الÙ’مÙŽسÙ’مُوکاتِ وÙŽداحِی الÙ’مÙŽدÙ’حُوÙ‘اتِ وÙŽجÙŽبÙ‘ارُ الْأَرÙŽضینÙŽ وÙŽ السÙ‘ماواتِ، قُدُّوسÙŒ سُبُّوحÙŒ، رÙŽبُّ الÙ’مÙŽلائکÙŽهِ وÙŽالرُّوحِ، مُتÙŽفÙŽضِّلÙŒ عÙŽلی جÙŽمیعِ مÙŽنÙ’ بÙŽرÙŽØ£ÙŽهُ، مُتÙŽطÙŽوِّلÙŒ عÙŽلی جÙŽمیعِ مÙŽنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’شÙŽØ£ÙŽهُ. یÙŽلÙ’حÙŽظُ کُلÙ‘ÙŽ عÙŽیÙ’نٍ وÙŽالÙ’عُیُونُ لاتÙŽراهُ. ستایش خدای را سزاست که در یگانگی اش بلند مرتبه و در تنهایی اش به آفریدگان نزدیک استØ› سلطنتش پرجلال و در ارکان آفرینش اش بزرگ است. بی آنکه مکان گیرد و جابه جا شود، بر همه چیز احاطه دارد و بر تمامی آفریدگان به قدرت و برهان خود چیره است. همواره ستوده بوده و خواهد بود و مجد و بزرگی او را پایانی نیست. آغاز و انجام از او و برگشت تمامی امور به سوی اوست. اوست آفریننده آسمان ها و گستراننده زمین ها و حکمران آن ها. دور و منزه از خصایص آفریده هاست و در منزه بودن خود نیز از تقدیس همگان برتر است. هموست پروردگار فرشتگان و روحØ› افزونی بخش آفریده ها و نعمت ده ایجاد شده هاست. به یک نیم نگاه دیده ها را ببیند و دیده ها هرگز او را نبینند. کÙŽریمÙŒ حÙŽلیمÙŒ ذُوØ£ÙŽناتٍ، قÙŽدÙ’ وÙŽسِعÙŽ کُلÙ‘ÙŽ شÙŽیءٍ رÙŽحÙ’مÙŽتُهُ وÙŽ مÙŽنÙ‘ÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِمÙ’ بِنِعÙ’مÙŽتِهِ. لا یÙŽعÙ’جÙŽلُ بِانÙ’تِقامِهِ، وÙŽلایُبادِرُ إِلÙŽیÙ’هِمÙ’ بِمÙŽا اسÙ’تÙŽحÙŽقُّوا مِنÙ’ عÙŽذابِهِ. قÙŽدÙ’فÙŽهِمÙŽ السÙ‘ÙŽرائِرÙŽ وÙŽ عÙŽلِمÙŽ الضÙ‘ÙŽمائِرÙŽ، وÙŽلÙŽمÙ’ تÙŽخÙ’فÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ اÙŽلÙ’مÙŽکÙ’نوناتُ ولا اشÙ’تÙŽبÙŽهÙŽتÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’هِ الÙ’خÙŽفِیÙ‘اتُ. لÙŽهُ الْإِحاطÙŽهُ بِکُلِّ شÙŽیءٍ، والغÙŽلÙŽبÙŽهُ علی کُلِّ شÙŽیءٍ والقُوÙ‘ÙŽهُ فی کُلِّ شÙŽئٍ والقُدÙ’رÙŽهُ عÙŽلی کُلِّ شÙŽئٍ وÙŽلÙŽیÙ’سÙŽ مِثÙ’لÙŽهُ شÙŽیØ¡ÙŒ. وÙŽ هُوÙŽ مُنÙ’شِئُ الشÙ‘ÙŽیءِ حینÙŽ لاشÙŽیØ¡ÙŽ دائمÙŒ حÙŽی وÙŽقائمÙŒ بِالÙ’قِسÙ’طِ، لاإِلاهÙŽ إِلاÙ‘ÙŽ هُوÙŽ الÙ’عÙŽزیزُالÙ’حÙŽکیمُ. جÙŽلÙ‘ÙŽ عÙŽنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’ تُدÙ’رِکÙŽهُ الْأَبÙ’صارُ وÙŽ هُوÙŽ یُدÙ’رِکُ الْأَبÙ’صارÙŽ وÙŽ هُوÙŽاللÙ‘ÙŽطیفُ الÙ’خÙŽبیرُ. لایÙŽلÙ’حÙŽقُ Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ وÙŽصÙ’فÙŽهُ مِنÙ’ مُعایÙŽنÙŽهٍ، وÙŽلایÙŽجِدُ Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ کÙŽیÙ’فÙŽ هُوÙŽمِنÙ’ سِرٍ وÙŽ عÙŽلانِیÙŽهٍ إِلاÙ‘ بِمادÙŽلÙ‘ÙŽ عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ عÙŽلی نÙŽفÙ’سِهِ. کریم و بردبار و شکیباست. رحمت اش جهان شمول و عطایش منÙ‘ت گذار. در انتقام بی شتاب و در کیفر سزاواران عذاب، صبور و شکیباست. بر نهان ها آگاه و بر درون ها دانا. پوشیده ها بر او آشکار و پنهان ها بر او روشن است. او راست فراگیری و چیرگی بر هر هستی. نیروی آفریدگان از او و توانایی بر هر پدیده ویژه اوست. او را همانندی نیست و هموست ایجادگر هر موجود در تاریکستان لاشیØ¡. جاودانه و زنده و عدل گستر. جز او خداوندی نباشد و اوست ارجمند و حکیم. دیده ها را بر او راهی نیست و اوست دریابنده دیده ها. بر پنهانی ها آگاه و بر کارها داناست. کسی از دیدن به وصف او نرسد و بر چگونگی او از نهان و آشکار دست نیابد مگر، او - عزÙ‘وجلÙ‘ - خود، راه نماید و بشناساند. وÙŽØ£ÙŽشÙ’هÙŽدُ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽهُ الله Ø£لÙ‘ÙŽذی مÙŽلÙŽØ£ÙŽ الدÙ‘ÙŽهÙ’رÙŽ قُدÙ’سُهُ، وÙŽالÙ‘ÙŽذی یÙŽغÙ’شÙŽی الْأَبÙŽدÙŽ نُورُهُ، وÙŽالÙ‘ÙŽذی یُنÙ’فِذُ Ø£ÙŽمÙ’رÙŽهُ بِلامُشاوÙŽرÙŽهِ مُشیرٍ وÙŽلامÙŽعÙŽهُ شÙŽریکÙŒ فی تÙŽقÙ’دیرِهِ وÙŽلایُعاوÙŽنُ فی تÙŽدÙ’بیرِهِ. صÙŽوÙ‘ÙŽرÙŽ مÙŽا ابÙ’تÙŽدÙŽعÙŽ عÙŽلی غÙŽیÙ’رِ مِثالٍ، وÙŽ خÙŽلÙŽقÙŽ ما خÙŽلÙŽقÙŽ بِلامÙŽعُونÙŽهٍ مِنÙ’ Ø£ÙŽحÙŽدٍ وÙŽلا تÙŽکÙŽلُّفٍ وÙŽلاÙŽ احÙ’تِیالٍ. Ø£ÙŽنÙ’شÙŽØ£ÙŽها فÙŽکانÙŽتÙ’ وÙŽ بÙŽرÙŽØ£ÙŽها فÙŽبانÙŽتÙ’. فÙŽهُوÙŽالله الÙ‘ÙŽذی لا إِلاهÙŽ إِلاÙ‘ÙŽ هُوالمُتÙ’قِنُ الصÙ‘ÙŽنÙ’عÙŽهÙŽ، اÙŽلÙ’حÙŽسÙŽنُ الصÙ‘ÙŽنیعÙŽهِ، الÙ’عÙŽدÙ’لُ الÙ‘ÙŽذی لایÙŽجُوُر، وÙŽالْأَکÙ’رÙŽمُ الÙ‘ÙŽذی تÙŽرÙ’جِعُ إِلÙŽیÙ’هِ الْأُمُورُ. وÙŽØ£ÙŽشÙ’هÙŽدُ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽهُ الله الÙ‘ÙŽذی تÙŽواضÙŽعÙŽ کُلُّ شÙŽیءٍ لِعÙŽظÙŽمÙŽتِهِ، وÙŽذÙŽلÙ‘ÙŽ کُلُّ شÙŽیءٍ لِعِزÙ‘ÙŽتِهِ، وÙŽاسÙ’تÙŽسÙ’لÙŽمÙŽ کُلُّ شÙŽیءٍ لِقُدÙ’رÙŽتِهِ، وÙŽخÙŽضÙŽعÙŽ کُلُّ شÙŽیءٍ لِهÙŽیÙ’بÙŽتِهِ. مÙŽلِکُ الÙ’اÙŽمÙ’لاکِ وÙŽ مُفÙŽلِّکُ الْأَفÙ’لاکِ وÙŽمُسÙŽخِّرُالشÙ‘ÙŽمÙ’سِ وÙŽالÙ’قÙŽمÙŽرِ، کُلÙ‘ÙŒ یÙŽجÙ’ری لاَِجÙŽلٍ مُسÙŽمÙ‘ی. یُکÙŽوِّرُالÙ‘ÙŽلیÙ’لÙŽ عÙŽلÙŽی النÙ‘ÙŽهارِ وÙŽیُکÙŽوِّرُالنÙ‘ÙŽهارÙŽ عÙŽلÙŽی الÙ‘ÙŽلیÙ’لِ یÙŽطÙ’لُبُهُ حÙŽثیثاÙ‹. قاصِمُ کُلِّ جÙŽبÙ‘ارٍ عÙŽنیدٍ وÙŽ مُهÙ’لِکُ کُلِّ شÙŽیÙ’طانٍ مÙŽریدٍ. و گواهی می دهم که او «الله» است. همو که تنزÙ‘هش سراسر روزگاران را فراگیر و نورش ابدیت را شامل است. بی مشاور، فرمانش را اجرا، بی شریک تقدیرش را امضا و بی یاور سامان دهی فرماید. صورت آفرینش او را الگویی نبوده و آفریدگان را بدون یاور و رنج و چاره جویی، هستی بخشیده است. جهان با ایجاد او موجود و با آفرینش او پدیدار شده است. پس اوست «الله» که معبودی به جز او نیست. همو که صُنعش استوار است و ساختمان آفرینشش زیبا. دادگری است که ستم روا نمی دارد و کریمی که کارهابه او بازمی گردد. و گواهی می دهم که او «الله» است که آفریدگان در برابر بزرگی اش فروتن و در مقابل عزÙ‘تش رام و به توانایی اش تسلیم و به هیبت و بزرگی اش فروتن اند. پادشاه هستی ها و چرخاننده سپهرها و رام کننده آفتاب و ماه که هریک تا اÙŽجÙŽل معین جریان یابند. او پردی شب را به روز و پردی روز را - که شتابان در پی شب است - به شب پیچد. اوست شکنندی هر ستمگر سرکش و نابودکنندی هر شیطان رانده شده. لÙŽمÙ’ یÙŽکُنÙ’ لÙŽهُ ضِدÙ‘ÙŒ وÙŽلا مÙŽعÙŽهُ نِدÙ‘ÙŒ Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ صÙŽمÙŽدÙŒ لÙŽمÙ’ یÙŽلِدÙ’ وÙŽلÙŽمÙ’ یُولÙŽدÙ’ وÙŽلÙŽمÙ’ یÙŽکُنÙ’ لÙŽهُ کُفÙ’واÙ‹ Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ. Ø¥لاهÙŒ واحِدÙŒ وÙŽرÙŽبÙ‘ÙŒ ماجِدÙŒ یÙŽشاءُ فÙŽیُمÙ’ضی، وÙŽیُریدُ فÙŽیÙŽقÙ’ضی، وÙŽیÙŽعÙ’لÙŽمُ فÙŽیُحÙ’صی، وÙŽیُمیتُ وÙŽیُحÙ’یی، وÙŽیُفÙ’قِرُ وÙŽیُغÙ’نی، وÙŽیُضÙ’حِکُ وÙŽیُبÙ’کی، (وÙŽیُدÙ’نی وÙŽ یُقÙ’صی) وÙŽیÙŽمÙ’نÙŽعُ وÙŽ یُعÙ’طی، لÙŽهُ الÙ’مُلÙ’کُ وÙŽلÙŽهُ الÙ’حÙŽمÙ’دُ، بِیÙŽدِهِ الÙ’خÙŽیÙ’رُ وÙŽ هُوÙŽ عÙŽلی کُلِّ شÙŽیءٍ قÙŽدیرÙŒ. یُولِجُ الÙ‘ÙŽلیÙ’لÙŽ فِی النÙ‘ÙŽهارِ وÙŽیُولِجُ النÙ‘ÙŽهارÙŽ فی الÙ‘ÙŽلیÙ’لِ، لاإِلاهÙŽ إِلاÙ‘هُوÙŽالÙ’عÙŽزیزُ الÙ’غÙŽفÙ‘ارُ. مُسÙ’تÙŽجیبُ الدُّعاءِ وÙŽمُجÙ’زِلُ الÙ’عÙŽطاءِ، مُحÙ’صِی الْأَنÙ’فاسِ وÙŽ رÙŽبُّ الÙ’جِنÙ‘ÙŽهِ وÙŽالنÙ‘اسِ، الÙ‘ÙŽذی لایُشÙ’کِلُ عÙŽلÙŽیÙ’هِ شÙŽیØ¡ÙŒ، وÙŽ لایُضجِرُهُ صُراخُ الÙ’مُسÙ’تÙŽصÙ’رِخینÙŽ وÙŽلایُبÙ’رِمُهُ إِلÙ’حاحُ الÙ’مُلِحÙ‘ینÙŽ. اÙŽلÙ’عاصِمُ لِلصÙ‘الِحینÙŽ، وÙŽالÙ’مُوÙŽفِّقُ لِلÙ’مُفÙ’لِحینÙŽ، وÙŽ مÙŽوÙ’لÙŽی الÙ’مُؤْمِنینÙŽ وÙŽرÙŽبُّ الÙ’عالÙŽمینÙŽ. الÙ‘ÙŽذِی اسÙ’تÙŽحÙŽقÙ‘ÙŽ مِنÙ’ کُلِّ مÙŽنÙ’ خÙŽلÙŽقÙŽ Ø£ÙŽنÙ’ یÙŽشÙ’کُرÙŽهُ وÙŽیÙŽحÙ’مÙŽدÙŽهُ (عÙŽلی کُلِّ حالٍ) نه او را ناسازی باشد و نه برایش انباز و مانندی. یکتا و بی نیاز، نه زاده و نه زاییده شده، او را همتایی نبوده، خداوند یگانه و پروردگار بزرگوار است. بخواهد و به انجام رساند. اراده کند و حکم نماید. بداند و بشمارد. بمیراند و زنده کند. نیازمند و بی نیاز گرداند. بخنداند و بگریاند. نزدیک آورد و دور برد. بازدارد و عطا کند. او راست پادشاهی و ستایش. به دست توانی اوست تمام نیکی. و هموست بر هر چیز توانا. شب را در روز و روز را در شب فرو برد. معبودی جز او نیستØ› گران مایه و آمرزندهØ› اجابت کنندی دعا و افزایندی عطا، بر شمارندی نفÙŽس هاØ› پروردگار پری و انسان. چیزی بر او مشکل ننماید، فریاد فریادکنندگان او را آزرده نکند و اصرارِ اصرارکنندگان او را به ستوه نیاورد. نیکوکاران را نگاهدار، رستگاران را یار، مؤمنان را صاحب اختیار و جهانیان را پروردگار استØ› آن که در همه احوال سزاوار سپاس و ستایش آفریدگان است. Ø£ÙŽحÙ’مÙŽدُهُ کÙŽثیراÙ‹ وÙŽØ£ÙŽشÙ’کُرُهُ دائماÙ‹ عÙŽلÙŽی السÙ‘ÙŽرÙ‘اءِ والضÙ‘ÙŽرÙ‘اءِ وÙŽالشِّدÙ‘ÙŽهِ وÙŽالرÙ‘ÙŽخاءِ، وَأُومِنُ بِهِ و بِمÙŽلائکÙŽتِهِ وکُتُبِهِ وÙŽرُسُلِهِ. Ø£ÙŽسÙ’مÙŽعُ لاَِمÙ’رِهِ وÙŽاُطیعُ وَأُبادِرُ إِلی کُلِّ مایÙŽرÙ’ضاهُ وÙŽØ£ÙŽسÙ’تÙŽسÙ’لِمُ لِماقÙŽضاهُ، رÙŽغÙ’بÙŽهÙ‹ فی طاعÙŽتِهِ وÙŽ خÙŽوÙ’فاÙ‹ مِنÙ’ عُقُوبÙŽتِهِ، لاَِنÙ‘ÙŽهُ الله الÙ‘ÙŽذی لایُؤْمÙŽنُ مÙŽکÙ’رُهُ وÙŽلایُخافُ جÙŽورُهُ. او را ستایش فراوان و سپاس جاودانه می گویم بر شادی و رنج و بر آسایش و سختی و به او و فرشتگان و نبشته ها و فرستاده هایش ایمان داشته، فرمان او را گردن می گذارم و اطاعت می کنمØ› و به سوی خشنودی او می شتابم و به حکم او تسلیممØ› چرا که به فرمانبری او شائق و از کیفر او ترسانم. زیرا او خدایی است که کسی از مکرش در امان نبوده و از بی عدالتیش ترسان نباشد (زیرا او را ستمی نیست). بخش دوم خطبه غدیر: فرمان الهی برای مطلبی مهم وَأُقِرُّلÙŽهُ عÙŽلی نÙŽفÙ’سی بِالÙ’عُبُودِیÙ‘ÙŽهِ وÙŽ Ø£ÙŽشÙ’هÙŽدُ لÙŽهُ بِالرُّبُوبِیÙ‘ÙŽهِ، وَأُؤَدÙ‘ی ما Ø£ÙŽوÙ’حی بِهِ إِلÙŽی حÙŽذÙŽراÙ‹ مِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’ لا Ø£ÙŽفÙ’عÙŽلÙŽ فÙŽتÙŽحِلÙ‘ÙŽ بی مِنÙ’هُ قارِعÙŽهÙŒ لایÙŽدÙ’فÙŽعُها عÙŽنÙ‘ی Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ وَإِنÙ’ عÙŽظُمÙŽتÙ’ حیلÙŽتُهُ وÙŽصÙŽفÙŽتÙ’ خُلÙ‘ÙŽتُهُ - لاإِلاهÙŽ إِلاÙ‘ÙŽهُوÙŽ - لاَِنÙ‘ÙŽهُ قÙŽدْأَعÙ’لÙŽمÙŽنی Ø£ÙŽنِّی إِنÙ’ لÙŽمÙ’ أُبÙŽلِّغÙ’ ما Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽ إِلÙŽی (فی حÙŽقِّ عÙŽلِی) فÙŽما بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تُ رِسالÙŽتÙŽهُ، وÙŽقÙŽدÙ’ ضÙŽمِنÙŽ لی تÙŽبارÙŽکÙŽ وÙŽتÙŽعالÙŽی الÙ’عِصÙ’مÙŽهÙŽ (مِنÙŽ النÙ‘اسِ) وÙŽ هُوÙŽالله الÙ’کافِی الÙ’کÙŽریمُ. و اکنون به عبودیت خویش و پروردگاری او گواهی می دهم. و وظیفه خود را در آن چه وحی شده انجام می دهم مباد که از سوی او عذابی فرود آید که کسی یاری دورساختن آن از من نباشد. هر چند توانش بسیار و دوستی اش (با من) خالص باشد. - معبودی جز او نیست - چرا که اعلام فرموده که اگر آن چه (درباره ی علی) نازل کرده به مردم نرسانم، وظیفه رسالتش را انجام نداده امØ› و خداوند تبارک و تعالی امنیت از آزار مردم را برایم تضمین کرده و البته که او بسنده و بخشنده است. فÙŽØ£ÙŽوÙ’حی إِلÙŽی: (بِسÙ’مِ الله الرÙ‘ÙŽحÙ’مانِ الرÙ‘ÙŽحیمِ، یا Ø£ÙŽیُهÙŽاالرÙ‘ÙŽسُولُ بÙŽلِّغÙ’ ما أُنÙ’زِلÙŽ إِلÙŽیÙ’کÙŽ مِنÙ’ رÙŽبِّکÙŽ - فی عÙŽلِی یÙŽعÙ’نی فِی الÙ’خِلاÙŽفÙŽهِ لِعÙŽلِی بÙ’نِ Ø£ÙŽبی طالِبٍ - وَإِنÙ’ لÙŽمÙ’ تÙŽفÙ’عÙŽلÙ’ فÙŽما بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تÙŽ رِسالÙŽتÙŽهُ وÙŽالله یÙŽعÙ’صِمُکÙŽ مِنÙŽ النÙ‘اسِ). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، ما قÙŽصÙ‘ÙŽرÙ’تُ فی تÙŽبÙ’لیغِ ما Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽ الله تÙŽعالی إِلÙŽی، وÙŽ Ø£ÙŽنÙŽا أُبÙŽیِّنُ لÙŽکُمÙ’ سÙŽبÙŽبÙŽ هذِهِ الÙ’آیÙŽهِ: إِنÙ‘ÙŽ جÙŽبÙ’رئیلÙŽ هÙŽبÙŽطÙŽ إِلÙŽی مِراراÙ‹ ثÙŽلاثاÙ‹ یَأْمُرُنی عÙŽنِ السÙ‘ÙŽلامِ رÙŽبÙ‘ی - وÙŽ هُوالسÙ‘ÙŽلامُ - Ø£ÙŽنÙ’ Ø£ÙŽقُومÙŽ فی هذÙŽا الÙ’مÙŽشÙ’هÙŽدِ فَأُعÙ’لِمÙŽ کُلÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽبÙ’یÙŽضÙŽ وÙŽØ£ÙŽسÙ’وÙŽدÙŽ: Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽ عÙŽلِی بÙ’نÙŽ Ø£ÙŽبی طالِبٍ Ø£ÙŽخی وÙŽ وÙŽصِیÙ‘ی وÙŽ خÙŽلیفÙŽتی (عÙŽلی أُمÙ‘ÙŽتی) وÙŽالْإِمامُ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دی، الÙ‘ÙŽذی مÙŽحÙŽلُّهُ مِنÙ‘ی مÙŽحÙŽلُّ هارُونÙŽ مِنÙ’ مُوسی إِلاÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽهُ لانÙŽبِی بÙŽعÙ’دی وÙŽهُوÙŽ وÙŽلِیُّکُمÙ’ بÙŽعÙ’دÙŽالله وÙŽ رÙŽسُولِهِ. وÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽ الله تÙŽبارÙŽکÙŽ وÙŽ تÙŽعالی عÙŽلÙŽی بِذالِکÙŽ آیÙŽهÙ‹ مِنÙ’ کِتابِهِ (هِی): (إِنÙ‘ÙŽما وÙŽلِیُّکُمُ الله وÙŽ رÙŽسُولُهُ وÙŽالÙ‘ÙŽذینÙŽ آمÙŽنُواالÙ‘ÙŽذینÙŽ یُقیمُونÙŽ الصÙ‘ÙŽلاهÙŽ وÙŽیُؤْتونÙŽ الزÙ‘ÙŽکاهÙŽ وÙŽ هُمÙ’ راکِعُونÙŽ)، وÙŽ عÙŽلِی بÙ’نُ Ø£ÙŽبی طالِبٍ الÙ‘ÙŽذی Ø£ÙŽقامÙŽ الصÙ‘ÙŽلاهÙŽ وÙŽ آتÙŽی الزÙ‘ÙŽکاهÙŽ وÙŽهُوÙŽ راکِعÙŒ یُریدُالله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ فی کُلِّ حالٍ. پس آنگاه خداوند چنین وحی ام فرستاد: «به نام خداوند همه مهرِ مهرورز. ای فرستادی ما! آن چه از سوی پروردگارت درباری علی و خلافت او بر تو فرود آمده بر مردم ابلاغ کن، وگرنه رسالت خداوندی را به انجام نرسانده ایØ› و او تو را از آسیب مردمان نگاه می دارد.» هان مردمان! آنچه بر من فرود آمده، در تبلیغ آن کوتاهی نکرده ام و حال برایتان سبب نزول آیه را بیان می کنم: همانا جبرئیل سه مرتبه بر من فرود آمد از سوی سلام، پروردگارم - که تنها او سلام است - فرمانی آورد که در این مکان به پا خیزم و به هر سفید و سیاهی اعلام کنم که علی بن ابی طالب برادر، وصی و جانشین من در میان امÙ‘ت و امام پس از من بوده. جایگاه او نسبت به من به سان هارون نسبت به موسی است، لیکن پیامبری پس از من نخواهد بود او (علی)، صاحب اختیارتان پس از خدا و رسول استØ› و پروردگارم آیه ای بر من نازل فرموده که: «همانا ولی، صاحب اختیار و سرپرست شما، خدا و پیامبر او و ایمانیانی هستند که نماز به پا می دارند و در حال رکوع زکات می پردازند.» و هر آینه علی بن ابی طالب نماز به پا داشته و در رکوع زکات پرداخته و پیوسته خداخواه است. وÙŽسÙŽØ£ÙŽلÙ’تُ جÙŽبÙ’رÙŽئیلÙŽ Ø£ÙŽنÙ’ یÙŽسÙ’تÙŽعÙ’فِی لِی (السÙ‘ÙŽلامÙŽ) عÙŽنÙ’ تÙŽبÙ’لیغِ ذالِکÙŽ إِلیÙ’کُمÙ’ - Ø£ÙŽیُّهÙŽاالنÙ‘اسُ - لِعِلÙ’می بِقِلÙ‘ÙŽهِ الÙ’مُتÙ‘ÙŽقینÙŽ وÙŽکÙŽثÙ’رÙŽهِ الÙ’مُنافِقینÙŽ وَإِدغالِ اللÙ‘ائمینÙŽ وÙŽ حِیÙŽلِ الÙ’مُسÙ’تÙŽهÙ’زِئینÙŽ بِالْإِسÙ’لامِ، الÙ‘ÙŽذینÙŽ وÙŽصÙŽفÙŽهُمُ الله فی کِتابِهِ بِأَنÙ‘ÙŽهُمÙ’ یÙŽقُولُونÙŽ بِأَلÙ’سِنÙŽتِهِمÙ’ مالÙŽیÙ’سÙŽ فی قُلوبِهِمÙ’، وÙŽیÙŽحÙ’سÙŽبُونÙŽهُ هÙŽیِّناÙ‹ وÙŽ هُوÙŽ عِنÙ’دÙŽالله عÙŽظیمÙŒ. وÙŽکÙŽثÙ’رÙŽهِ Ø£ÙŽذاهُمÙ’ لی غÙŽیÙ’رÙŽ مÙŽرÙ‘ÙŽهٍ حÙŽتÙ‘ی سÙŽمÙ‘ÙŽونی أُذُناÙ‹ وÙŽ زÙŽعÙŽمُوا Ø£ÙŽنِّی کÙŽذالِکÙŽ لِکÙŽثÙ’رÙŽهِ مُلازÙŽمÙŽتِهِ إِیÙ‘ی وÙŽ إِقÙ’بالی عÙŽلÙŽیÙ’هِ (وÙŽ هÙŽواهُ وÙŽ قÙŽبُولِهِ مِنِّی) حÙŽتÙ‘ی Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ فی ذالِکÙŽ (وÙŽ مِنÙ’هُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ یُؤْذونÙŽ النÙ‘ÙŽبِی وÙŽ یÙŽقولونÙŽ هُوÙŽ أُذُنÙŒ، قُلÙ’ أُذُنُ - (عÙŽلÙŽی الÙ‘ÙŽذینÙŽ یÙŽزÙ’عُمونÙŽ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽهُ أُذُنÙŒ) - خÙŽیÙ’رٍ لÙŽکُمÙ’، یُؤْمِنُ بِالله وÙŽ یُؤْمِنُ لِلÙ’مُؤْمِنینÙŽ) الآیÙŽهُ. و من از جبرئیل درخواستم که از خداوند سلام اجازه کند و مرا از این مØ£موریت معاف فرماید. زیرا کمی پرهیزگاران و فزونی منافقان و دسیسی ملامت گران و مکر مسخره کنندگان اسلام را می دانمØ› همانان که خداوند در کتاب خود در وصفشان فرموده: «به زبان آن را می گویند که در دل هایشان نیست و آن را اندک و آسان می شمارند حال آن که نزد خداوند بس بزرگ است.» و نیز از آن روی که منافقان بارها مرا آزار رسانیده تا بدانجا که مرا اُذُن سخن شنو و زودباور نامیده اند، به خاطر همراهی افزون علی با من و رویکرد من به او و تمایل و پذیرش او از من، تا بدانجا که خداوند در این موضوع آیه ای فرو فرستاده: « و از آنانند کسانی که پیامبر خدا را می آزارند و می گویند: او سخن شنو و زودباور است. بگو: آری سخن شنو است. - بر علیه آنان که گمان می کنند او تنها سخن می شنود - لیکن به خیر شماست، او (پیامبر صلی الله علیه و آله) به خدا ایمان دارد و مؤمنان را تصدیق می کند و راستگو می انگارد.» وÙŽلÙŽوÙ’شِئÙ’تُ Ø£ÙŽنÙ’ أُسÙŽمِّی الÙ’قائلینÙŽ بِذالِکÙŽ بِأَسÙ’مائهِمÙ’ لÙŽسÙŽمÙ‘ÙŽیÙ’تُ وÙŽØ£ÙŽنÙ’ أُوÙ’مِئÙŽ إِلÙŽیÙ’هِمÙ’ بِأَعÙ’یانِهِمÙ’ لÙŽØ£ÙŽوÙ’مَأْتُ وÙŽØ£ÙŽنÙ’ Ø£ÙŽدُلÙ‘ÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِمُ لÙŽدÙŽلÙŽلÙ’تُ، وÙŽلکِنِّی وÙŽالله فی أُمورِهمÙ’ قÙŽدÙ’ تÙŽکÙŽرÙ‘ÙŽمÙ’تُ. وÙŽکُلُّ ذالِکÙŽ لایÙŽرÙ’ضÙŽی الله مِنÙ‘ی إِلاÙ‘ Ø£ÙŽنÙ’ أُبÙŽلِّغÙŽ ما Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽ الله إِلÙŽی (فی حÙŽقِّ عÙŽلِی)، ثُمÙ‘ÙŽ تلا: (یا Ø£ÙŽیُّهÙŽاالرÙ‘ÙŽسُولُ بÙŽلِّغÙ’ ما أُنÙ’زِلÙŽ إِلÙŽیÙ’کÙŽ مِنÙ’ رÙŽبِّکÙŽ - فی حÙŽقِّ عÙŽلِی - وÙŽ انÙ’ لÙŽمÙ’ تÙŽفÙ’عÙŽلÙ’ فÙŽما بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تÙŽ رِسالÙŽتÙŽهُ وÙŽالله یÙŽعÙ’صِمُکÙŽ مِنÙŽ النÙ‘اسِ). و اگر می خواستم نام گویندگان چنین سخنی را بر زبان آورم و یا به آنان اشارت کنم و یا مردمان را به سویشان هدایت کنم که آنان را شناسایی کنند می توانستم. لیکن سوگند به خدا در کارشان کرامت نموده لب فروبستم. با این حال خداوند از من خشنود نخواهد گشت مگر این که آن چه در حق علی عیه السÙ‘لام فرو فرستاده به گوش شما برسانم. سپس پیامبر صلÙ‘ی الله علیه و آله چنین خواند: «ی پیامبر ما! آن چه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده - در حقÙ‘ علی - ابلاغ کنØ› وگرنه کار رسالتش را انجام نداده ای. و البته خداوند تو را از آسیب مردمان نگاه می دارد.» بخش سوم خطبه غدیر: اعلان رسمی ولایت و امامت دوازده امام علیهم السلام فÙŽاعÙ’لÙŽمُوا مÙŽعاشِرÙŽ النÙ‘اسِ (ذالِکÙŽ فیهِ وÙŽافÙ’هÙŽموهُ وÙŽاعÙ’لÙŽمُوا) Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽ الله قÙŽدÙ’ نÙŽصÙŽبÙŽهُ لÙŽکُمÙ’ وÙŽلِیÙ‘اÙ‹ وَإِماماÙ‹ فÙŽرÙŽضÙŽ طاعÙŽتÙŽهُ عÙŽلÙŽی الÙ’مُهاجِرینÙŽ وÙŽالْأَنÙ’صارِ وÙŽ عÙŽلÙŽی التÙ‘ابِعینÙŽ لÙŽهُمÙ’ بِإِحÙ’سانٍ، وÙŽ عÙŽلÙŽی الÙ’بادی وÙŽالÙ’حاضِرِ، وÙŽ عÙŽلÙŽی الÙ’عÙŽجÙŽمِی وÙŽالÙ’عÙŽرÙŽبی، وÙŽالÙ’حُرِّ وÙŽالÙ’مÙŽمÙ’لوکِ وÙŽالصÙ‘ÙŽغیرِ وÙŽالÙ’کÙŽبیرِ، وÙŽ عÙŽلÙŽی الْأَبÙ’یÙŽضِ وÙŽالØ£ÙŽسÙ’وÙŽدِ، وÙŽ عÙŽلی کُلِّ مُوÙŽحِّدٍ. ماضٍ حُکÙ’مُهُ، جازٍ قÙŽوÙ’لُهُ، نافِذÙŒ Ø£ÙŽمÙ’رُهُ، مÙŽلÙ’عونÙŒ مÙŽنÙ’ خالÙŽفÙŽهُ، مÙŽرÙ’حومÙŒ مÙŽنÙ’ تÙŽبِعÙŽهُ وÙŽ صÙŽدÙ‘ÙŽقÙŽهُ، فÙŽقÙŽدÙ’ غÙŽفÙŽرÙŽالله لÙŽهُ وÙŽلِمÙŽنÙ’ سÙŽمِعÙŽ مِنÙ’هُ وÙŽ Ø£ÙŽطاعÙŽ لÙŽهُ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽهُ آخِرُ مÙŽقامٍ Ø£ÙŽقُومُهُ فی هذا الÙ’مÙŽشÙ’هÙŽدِ، فÙŽاسÙ’مÙŽعوا وÙŽ Ø£ÙŽطیعوا وÙŽانÙ’قادوا لاَِمÙ’رِ(الله) رÙŽبِّکُمÙ’، فَإِنÙ‘ÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ هُوÙŽ مÙŽوÙ’لاکُمÙ’ وَإِلاهُکُمÙ’، ثُمÙ‘ÙŽ مِنÙ’ دونِهِ رÙŽسولُهُ وÙŽنÙŽبِیُهُ الُْمخاطِبُ لÙŽکُمÙ’، ثُمÙ‘ÙŽ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دی عÙŽلی وÙŽلِیُّکُمÙ’ وÙŽ إِمامُکُمÙ’ بِأَمÙ’رِالله رÙŽبِّکُمÙ’، ثُمÙ‘ÙŽ الْإِمامÙŽهُ فی ذُرِّیÙ‘ÙŽتی مِنÙ’ وُلÙ’دِهِ إِلی یÙŽوÙ’مٍ تÙŽلÙ’قÙŽوÙ’نÙŽ الله وÙŽرÙŽسولÙŽهُ. هان مردمان! بدانید این آیه درباری اوست. ژرفی آن را فهم کنید و بدانید که خداوند او را برایتان صاحب اختیار و امام قرار داده، پیروی او را بر مهاجران و انصار و آنان که به نیکی از ایشان پیروی می کنند و بر صحرانشینان و شهروندان و بر عجم و عرب و آزاد و برده و بر کوچک و بزرگ و سفید و سیاه و بر هر یکتاپرست لازم شمرده است. هشدار که اجرای فرمان و گفتار او لازم و امرش نافذ است. ناسازگارش رانده، پیرو و باورکننده اش در مهر و شفقت است. هر آینه خداوند، او و شنوایان سخن او و پیروان راهش را آمرزیده است. هان مردمان! آخرین بار است که در این اجتماع به پا ایستاده ام. پس بشنوید و فرمان حق را گردن گذاریدØ› چرا که خداوند عزÙ‘وجلÙ‘ صاحب اختیار و ولی و معبود شماستØ› و پس از خداوند ولی شما، فرستاده و پیامبر اوست که اکنون در برابر شماست و با شما سخن می گوید. و پس از من به فرمان پروردگار، علی ولی و صاحب اختیار و امام شماست. آن گاه امامت در فرزندان من از نسل علی خواهد بود. این قانون تا برپایی رستاخیز که خدا و رسول او را دیدار کنید دوام دارد. لاحÙŽلالÙŽ إِلاÙ‘ ما Ø£ÙŽحÙŽلÙ‘ÙŽهُ الله وÙŽ رÙŽسُولُهُ وÙŽهُمÙ’، وÙŽلاحÙŽرامÙŽ إِلاÙ‘ ما حÙŽرÙ‘ÙŽمÙŽهُ الله (عÙŽلÙŽیÙ’کُمÙ’) وÙŽ رÙŽسُولُهُ وÙŽ هُمÙ’، وÙŽالله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ عÙŽرÙ‘ÙŽفÙŽنِی الÙ’حÙŽلالÙŽ وÙŽالÙ’حÙŽرامÙŽ وÙŽØ£ÙŽنÙŽا Ø£ÙŽفÙ’ضÙŽیÙ’تُ بِما عÙŽلÙ‘ÙŽمÙŽنی رÙŽبِّی مِنÙ’ کِتابِهِ وÙŽحÙŽلالِهِ وÙŽ حÙŽرامِهِ إِلÙŽیÙ’هِ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، علی (فÙŽضِّلُوهُ). مامِنÙ’ عِلÙ’مٍ إِلاÙ‘ÙŽ وÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽحÙ’صاهُ الله فِی، وÙŽ کُلُّ عِلÙ’مٍ عُلِّمÙ’تُ فÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽحÙ’صÙŽیÙ’تُهُ فی إِمامِ الÙ’مُتÙ‘ÙŽقینÙŽ، وÙŽما مِنÙ’ عِلÙ’مٍ إِلاÙ‘ وÙŽقÙŽدÙ’ عÙŽلÙ‘ÙŽمÙ’تُهُ عÙŽلِیÙ‘اÙ‹، وÙŽ هُوÙŽ الْإِمامُ الÙ’مُبینُ (الÙ‘ÙŽذی ذÙŽکÙŽرÙŽهُ الله فی سُورÙŽهِ یس: (وÙŽ کُلÙ‘ÙŽ شÙŽیءٍ Ø£ÙŽحÙ’صÙŽیÙ’ناهُ فی إِمامٍ مُبینٍ). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘ÙŽاسِ، لاتÙŽضِلُّوا عÙŽنÙ’هُ وÙŽلاتÙŽنÙ’فِرُوا مِنÙ’هُ، وÙŽلاتÙŽسÙ’تÙŽنÙ’کِفُوا عÙŽنÙ’ وِلایÙŽتِهِ، فÙŽهُوÙŽالÙ‘ÙŽذی یÙŽهدی إِلÙŽی الÙ’حÙŽقِّ وÙŽیÙŽعÙ’مÙŽلُ بِهِ، وÙŽیُزÙ’هِقُ الÙ’باطِلÙŽ وÙŽیÙŽنÙ’هی عÙŽنÙ’هُ، وÙŽلاتَأْخُذُهُ فِی الله لÙŽوÙ’مÙŽهُ لائِمٍ. Ø£ÙŽوÙ‘ÙŽلُ مÙŽنÙ’ آمÙŽنÙŽ بِالله وÙŽ رÙŽسُولِهِ (لÙŽمÙ’ یÙŽسÙ’بِقÙ’هُ إِلÙŽی الÙ’ایمانِ بی Ø£ÙŽحÙŽدÙŒ)، وÙŽالÙ‘ÙŽذی فÙŽدی رÙŽسُولÙŽ الله بِنÙŽفÙ’سِهِ، وÙŽالÙ‘ÙŽذی کانÙŽ مÙŽعÙŽ رÙŽسُولِ الله وÙŽلا Ø£ÙŽحÙŽدÙŽ یÙŽعÙ’بُدُالله مÙŽعÙŽ رÙŽسُولِهِ مِنÙŽ الرِّجالِ غÙŽیÙ’رُهُ. (Ø£ÙŽوÙ‘ÙŽلُ النÙ‘اسِ صÙŽلاهÙ‹ وÙŽ Ø£ÙŽوÙ‘ÙŽلُ مÙŽنÙ’ عÙŽبÙŽدÙŽالله مÙŽعی. Ø£ÙŽمÙŽرÙ’تُهُ عÙŽنِ الله Ø£ÙŽنÙ’ یÙŽنامÙŽ فی مÙŽضÙ’جÙŽعی، فÙŽفÙŽعÙŽلÙŽ فادِیاÙ‹ لی بِنÙŽفÙ’سِهِ). روا نیست، مگر آن چه خدا و رسول او و امامان روا دانندØ› و ناروا نیست مگر آن چه آنان ناروا دانند. خداوند عزوجل، هم روا و هم ناروا را برای من بیان فرموده و آن چه پروردگارم از کتاب خویش و حلال و حرامش به من آموخته در اختیار علی نهاده ام. هان مردمان! او را برتر بدانید. چرا که هیچ دانشی نیست مگر اینکه خداوند آن را در جان من نبشته و من نیز آن را در جان پیشوای پرهیزکاران، علی، ضبط کرده ام. او (علی) پیشوای روشنگر است که خداوند او را در سوری یاسین یاد کرده که: «و دانش هر چیز را در امام روشنگر برشمرده ایم...» هان مردمان! از علی رو برنتابید. و از امامتش نگریزید. و از سرپرستی اش رو برنگردانید. او شما را به درستی و راستی خوانده و خود نیز بدان عمل نماید. او نادرستی را نابود کند و از آن بازدارد. در راه خدا نکوهش نکوهش گران او را از کار باز ندارد. او نخستین مؤمن به خدا و رسول اوست و کسی در ایمان، به او سبقت نجسته. و همو جان خود را فدای رسول الله نموده و با او همراه بوده است تنها اوست که همراه رسول خدا عبادت خداوند می کرد و جز او کسی چنین نبود. اولین نمازگزار و پرستشگر خدا به همراه من است. از سوی خداوند به او فرمان دادم تا در شب هجرت در بستر من بیارامد و او نیز فرمان برده، پذیرفت که جان خود را فدای من کند. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، فÙŽضِّلُوهُ فÙŽقÙŽدÙ’ فÙŽضÙ‘ÙŽلÙŽهُ الله، وÙŽاقÙ’بÙŽلُوهُ فÙŽقÙŽدÙ’ نÙŽصÙŽبÙŽهُ الله. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽهُ إِمامÙŒ مِنÙŽ الله، وÙŽلÙŽنÙ’ یÙŽتُوبÙŽ الله عÙŽلی Ø£ÙŽحÙŽدٍ Ø£ÙŽنÙ’کÙŽرÙŽ وِلایÙŽتÙŽهُ وÙŽلÙŽنÙ’ یÙŽغÙ’فِرÙŽ لÙŽهُ، حÙŽتÙ’ماÙ‹ عÙŽلÙŽی الله Ø£ÙŽنÙ’ یÙŽفÙ’عÙŽلÙŽ ذالِکÙŽ بِمÙŽنÙ’ خالÙŽفÙŽ Ø£ÙŽمÙ’رÙŽهُ وÙŽØ£ÙŽنÙ’ یُعÙŽذِّبÙŽهُ عÙŽذاباÙ‹ نُکÙ’راÙ‹ Ø£ÙŽبÙŽدÙŽا الÙ’آبادِ وÙŽ دÙŽهÙ’رÙŽ الدُّهورِ. فÙŽاحÙ’ذÙŽرُوا Ø£ÙŽنÙ’ تُخالِفوهُ. فÙŽتÙŽصÙ’لُوا ناراÙ‹ وÙŽقودُهÙŽا النÙ‘ÙŽاسُ وÙŽالÙ’حِجارÙŽهُ أُعِدÙ‘ÙŽتÙ’ لِلÙ’کافِرینÙŽ. هان مردمان! او رابرتر دانید، که خداوند او را برگزیدهØ› و پیشوایی او را بپذیرید، که خداوند او را برپا کرده است. هان مردمان! او از سوی خدا امام است و هرگز خداوند توبه منکر او را نپذیرد و او را نیامرزد. این است روش قطعی خداوند درباره ناسازگار علی و هرآینه او را به عذاب دردناک پایدار کیفر کند. از مخالفت او بهراسید و گرنه در آتشی درخواهید شد که آتش گیری آن مردمانندØ› و سنگ، که برای حق ستیزان آماده شده است. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، بی - وÙŽالله - بÙŽشÙ‘ÙŽرÙŽالْأَوÙ‘ÙŽلُونÙŽ مِنÙŽ النÙ‘ÙŽبِیِّینÙŽ وÙŽالÙ’مُرÙ’سÙŽلینÙŽ، وÙŽØ£ÙŽنÙŽا - (وÙŽالله) - خاتÙŽمُ الْأَنÙ’بِیاءِ وÙŽالÙ’مُرÙ’سÙŽلینÙŽ والÙ’حُجÙ‘ÙŽهُ عÙŽلی جÙŽمیعِ الÙ’ÙŽمخÙ’لوقینÙŽ مِنÙ’ Ø£ÙŽهÙ’لِ السÙ‘ÙŽماواتِ وÙŽالْأَرÙŽضینÙŽ. فÙŽمÙŽنÙ’ شÙŽکÙ‘ÙŽ فی ذالِکÙŽ فÙŽقÙŽدÙ’ کÙŽفÙŽرÙŽ کُفÙ’رÙŽ الÙ’جاهِلِیÙ‘ÙŽهِ الْأُولی وÙŽ مÙŽنÙ’ شÙŽکÙ‘ÙŽ فی شÙŽیءٍ مِنÙ’ قÙŽوÙ’لی هذا فÙŽقÙŽدÙ’ شÙŽکÙ‘ÙŽ فی کُلِّ ما أُنÙ’زِلÙŽ إِلÙŽی، وÙŽمÙŽنÙ’ شÙŽکÙ‘ÙŽ فی واحِدٍ مِنÙŽ الْأَئمÙ‘ÙŽهِ فÙŽقÙŽدÙ’ شÙŽکÙ‘ÙŽ فِی الÙ’کُلِّ مِنÙ’هُمÙ’، وÙŽالشÙŽاکُّ فینا فِی النÙ‘ارِ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، حÙŽبانِی الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ بِهذِهِ الÙ’فÙŽضیلÙŽهِ مÙŽنÙ‘اÙ‹ مِنÙ’هُ عÙŽلÙŽی وÙŽ إِحÙ’ساناÙ‹ مِنÙ’هُ إِلÙŽی وÙŽلا إِلاهÙŽ إِلاÙ‘هُوÙŽ، Ø£ÙŽلا لÙŽهُ الÙ’حÙŽمÙ’دُ مِنِّی Ø£ÙŽبÙŽدÙŽ الÙ’آبِدینÙŽ وÙŽدÙŽهÙ’رÙŽالدÙ‘اهِرینÙŽ وÙŽ عÙŽلی کُلِّ حالٍ. هان مردمان! به خدا سوگند که پیامبران پیشین به ظهورم مژده داده اند و اکنون من فرجام پیامبران و برهان بر آفریدگان آسمانیان و زمینیانم. آن کس که راستی و درستی مرا باور نکند به کفر جاهلی درآمده و تردید در سخنان امروزم همسنگ تردید در تمامی محتوای رسالت من است، و شک و ناباوری در امامت یکی از امامان، به سان شک و ناباوری در تمامی آنان است. و هرآینه جایگاه ناباوران ما آتش دوزخ خواهد بود. هان مردمان! خداوند عزÙ‘وجلÙ‘ از روی منÙ‘ت و احسان خویش این برتری را به من پیشکش کرد و البته که خدایی جز او نیست. آگاه باشید: تمامی ستایش ها در همه روزگاران و در هر حال و مقام ویژی اوست. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، فÙŽضِّلُوا عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ فَإِنÙ‘ÙŽهُ Ø£ÙŽفÙ’ضÙŽلُ النÙ‘ÙŽاسِ بÙŽعÙ’دی مِنÙ’ ذÙŽکÙŽرٍ و أُنÙ’ثی ما Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽ الله الرِّزÙ’قÙŽ وÙŽبÙŽقِی الÙ’خÙŽلÙ’قُ. مÙŽلÙ’عُونÙŒ مÙŽلÙ’عُونÙŒ، مÙŽغÙ’ضُوبÙŒ مÙŽغÙ’ضُوبÙŒ مÙŽنÙ’ رÙŽدÙ‘ÙŽ عÙŽلÙŽی قÙŽوÙ’لی هذا وÙŽلÙŽمÙ’ یُوافِقÙ’هُ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ جÙŽبÙ’رئیلÙŽ خÙŽبÙ‘ÙŽرنی عÙŽنِ الله تÙŽعالی بِذالِکÙŽ وÙŽیÙŽقُولُ: «مÙŽنÙ’ عادی عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ وÙŽلÙŽمÙ’ یÙŽتÙŽوÙŽلÙ‘ÙŽهُ فÙŽعÙŽلÙŽیÙ’هِ لÙŽعÙ’نÙŽتی وÙŽ غÙŽضÙŽبی»، (وÙŽ لÙ’تÙŽنÙ’ظُرÙ’ نÙŽفÙ’سÙŒ ما قÙŽدÙ‘ÙŽمÙŽتÙ’ لِغÙŽدٍ وÙŽاتÙ‘ÙŽقُوالله - Ø£ÙŽنÙ’ تُخالِفُوهُ فÙŽتÙŽزِلÙ‘ÙŽ قÙŽدÙŽمÙŒ بÙŽعÙ’دÙŽ ثُبُوتِها - إِنÙ‘ÙŽ الله خÙŽبیرÙŒ بِما تÙŽعÙ’مÙŽلُونÙŽ). مÙŽعاشِرÙŽ النÙ‘ÙŽاسِ، إِنÙ‘ÙŽهُ جÙŽنÙ’بُ الله الÙ‘ÙŽذی ذÙŽکÙŽرÙŽ فی کِتابِهِ العÙŽزیزِ، فÙŽقالÙŽ تعالی (مُخÙ’بِراÙ‹ عÙŽمÙ‘ÙŽنÙ’ یُخالِفُهُ): (Ø£ÙŽنÙ’ تÙŽقُولÙŽ نÙŽفÙ’سÙŒ یا حÙŽسÙ’رÙŽتا عÙŽلی ما فÙŽرÙ‘ÙŽطÙ’تُ فی جÙŽنÙ’بِ الله). هان مردمان! عل را برتر دانیدØ› که او برترین مردمان از مرد و زن پس از من استØ› تا آن هنگام که آفریدگان پایدارند و روزی شان فرود آید. دور دورباد از درگاه مهر خداوند و خشم خشم باد بر آن که این گفته را نپذیرد و با من سازگار نباشد! هان! بدانید جبرئیل از سوی خداوند خبرم داد: «هر آن که با علی بستیزد و بر ولایت او گردن نگذارد، نفرین و خشم من بر او باد!» البته بایست که هر کس بنگرد که برای فردای رستاخیز خود چه پیش فرستاده. هان! تقوا پیشه کنید و از ناسازگاری با علی بپرهیزید. مباد که گام هایتان پس از استواری درلغزد. که خداوند بر کردارتان آگاه است. هان مردمان! همانا او هم جوار و همسایه خداوند است که در نبشته ی عزیز خود او را یاد کرده و درباری ستیزندگان با او فرموده: «تا آنکه مبادا کسی در روز رستخیز بگوید: افسوس که درباری همجوار و همسایه ی خدا کوتاهی کردم...» مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، تÙŽدÙŽبÙ‘ÙŽرُوا الÙ’قُرÙ’آنÙŽ وÙŽ افÙ’هÙŽمُوا آیاتِهِ وÙŽانÙ’ظُرُوا إِلی مُحÙ’کÙŽماتِهِ وÙŽلاتÙŽتÙ‘ÙŽبِعوا مُتÙŽشابِهÙŽهُ، فÙŽوÙŽالله لÙŽنÙ’ یُبÙŽیِّنÙŽ لÙŽکُمÙ’ زواجِرÙŽهُ وÙŽلÙŽنÙ’ یُوضِحÙŽ لÙŽکُمÙ’ تÙŽفÙ’سیرÙŽهُ إِلاÙ‘ÙŽ الÙ‘ÙŽذی Ø£ÙŽنÙŽا آخِذÙŒ بِیÙŽدِهِ وÙŽمُصÙ’عِدُهُ إِلی وÙŽشائلÙŒ بِعÙŽضُدِهِ (وÙŽ رافِعُهُ بِیÙŽدÙŽی) وÙŽ مُعÙ’لِمُکُمÙ’: Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽ مÙŽنÙ’ کُنÙ’تُ مÙŽوÙ’لاهُ فÙŽهذا عÙŽلِی مÙŽوÙ’لاهُ، وÙŽ هُوÙŽ عÙŽلِی بÙ’نُ Ø£ÙŽبی طالِبٍ Ø£ÙŽخی وÙŽ وÙŽصِیÙ‘ی، وÙŽ مُوالاتُهُ مِنÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽها عÙŽلÙŽی. هان مردمان! در قرآن اندیشه کنید و ژرفی آیات آن را دریابید و بر محکماتش نظر کنید و از متشابهاتش پیروی ننمایید. پس به خدا سوگند که باطن ها و تفسیر آن را آشکار نمی کند مگر همین که دست و بازوی او را گرفته و بالا آورده ام و اعلام می دارم که: هر آن که من سرپرست اویم، این علی سرپرست اوست. و او علی بن ابی طالب استØ› برادر و وصی من که سرپرستی و ولایت او حکمی است از سوی خدا که بر من فرستاده شده است. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ وÙŽالطÙ‘ÙŽیِّبینÙŽ مِنÙ’ وُلÙ’دی (مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ) هُمُ الثِّقÙ’لُ الْأَصÙ’غÙŽرُ، وÙŽالÙ’قُرÙ’آنُ الثِّقÙ’لُ الْأَکÙ’بÙŽرُ، فÙŽکُلُّ واحِدٍ مِنÙ’هُما مُنÙ’بِئÙŒ عÙŽنÙ’ صاحِبِهِ وÙŽ مُوافِقÙŒ لÙŽهُ، لÙŽنÙ’ یÙŽفÙ’تÙŽرِقا حÙŽتÙ‘ی یÙŽرِدا عÙŽلÙŽی الÙ’حÙŽوÙ’ضÙŽ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُمÙ’ أُمÙŽناءُ الله فی خÙŽلÙ’قِهِ وÙŽ حُکÙ‘امُهُ فی Ø£ÙŽرÙ’ضِهِ. Ø£ÙŽلاوÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽدÙ‘ÙŽیÙ’تُ. Ø£ÙŽلا وÙŽقÙŽدÙ’ بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تُ، Ø£ÙŽلاوÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽسÙ’مÙŽعÙ’تُ، Ø£ÙŽلاوÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽوÙ’ضÙŽحÙ’تُ، Ø£ÙŽلا وÙŽ إِنÙ‘ÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ قالÙŽ وÙŽ Ø£ÙŽنÙŽا قُلÙ’تُ عÙŽنِ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ، Ø£ÙŽلاإِنÙ‘ÙŽهُ لا «Ø£ÙŽمیرÙŽالÙ’مُؤْمِنینÙŽ» غÙŽیÙ’رÙŽ Ø£ÙŽخی هذا، Ø£ÙŽلا لاتÙŽحِلُّ إِمÙ’رÙŽهُ الÙ’مُؤْمِنینÙŽ بÙŽعÙ’دی لاَِحÙŽدٍ غÙŽیÙ’رِهِ. هان مردمان! همانا علی و پاکان از فرزندانم از نسل او، یادگار گران سنگ کوچک ترند و قرآن یادگار گران سنگ بزرگ تر. هر یک از این دو از دیگر همراه خود خبر می دهد و با آن سازگار است. آن دو هرگز از هم جدا نخواهند شد تا در حوض کوثر بر من وارد شوند. هان! بدانید که آنان امانتداران خداوند در میان آفریدگان و حاکمان او در زمین اویند. هشدار که من وظیفه ی خود را ادا کردم. هشدار که من آن چه بر عهده ام بود ابلاغ کردم و به گوشتان رساندم و روشن نمودم. بدانید که این سخن خدا بود و من از سوی او سخن گفتم. هشدار که هرگز به جز این برادرم کسی نباید امیرالمؤمنین خوانده شود. هشدار که پس از من امارت مؤمنان بری کسی جز او روا نباشد. ثم قال: «ایهاالنÙ‘ÙŽاسُ، مÙŽنÙ’ اÙŽوÙ’لی بِکُمÙ’ مِنÙ’ اÙŽنÙ’فُسِکُمÙ’؟ قالوا: الله و رÙŽسُولُهُ. فÙŽقالÙŽ: اÙŽلا من کُنÙ’تُ مÙŽوÙ’لاهُ فÙŽهذا عÙŽلی مÙŽوÙ’لاهُ، اللهمÙ‘ÙŽ والِ مÙŽنÙ’ والاهُ و عادِ مÙŽنÙ’ عاداهُ وÙŽانÙ’صُرÙ’مÙŽنÙ’ نÙŽصÙŽرÙŽهُ واخÙ’ذُلÙ’ مÙŽنÙ’ خÙŽذÙŽلÙŽهُ. سپس فرمود: مردمان! کیست سزاوارتر از شما به شما؟ گفتند خداوند و پیامبر او! سپس فرمود آگاه باشید! آن که من سرپرست اویم، پس این علی سرپرست اوست! خداوندا دوست بدار آن را که سرپرستی او را بپذیرد و دشمن بدار هر آن که او را دشمن دارد و یاری کن یار او راØ› و تنها گذار آن را که او را تنها بگذارد. بخش چهارم خطبه غدیر: بلند کردن امیرالمومنین علیه السلام بدست رسول خداصلی الله علیه و آله مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، هذا عÙŽلِی Ø£خی وÙŽ وÙŽصیی وÙŽ واعی عِلÙ’می، وÙŽ خÙŽلیفÙŽتی فی اُمÙ‘ÙŽتی عÙŽلی مÙŽنÙ’ آمÙŽنÙŽ بی وÙŽعÙŽلی تÙŽفÙ’سیرِ کِتابِ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ وÙŽالدÙ‘اعی إِلÙŽیÙ’هِ وÙŽالÙ’عامِلُ بِمایÙŽرÙ’ضاهُ وÙŽالُْمحارِبُ لاَِعÙ’دائهِ وÙŽالÙ’مُوالی عÙŽلی طاعÙŽتِهِ وÙŽالنÙ‘اهی عÙŽنÙ’ مÙŽعÙ’صِیÙŽتِهِ. إِنÙ‘ÙŽهُ خÙŽلیفÙŽهُ رÙŽسُولِ الله وÙŽ Ø£ÙŽمیرُالÙ’مُؤْمِنینÙŽ وÙŽالْإمامُ الÙ’هادی مِنÙŽ الله، وÙŽ قاتِلُ النÙ‘اکِثینÙŽ وÙŽالÙ’قاسِطینÙŽ وÙŽالÙ’مارِقینÙŽ بِأَمÙ’رِالله. یÙŽقُولُ الله: (مایُبÙŽدÙ‘ÙŽلُ الÙ’قÙŽوÙ’لُ لÙŽدÙŽی). بِأَمÙ’رِکÙŽ یارÙŽبِّ Ø£ÙŽقولُ: اÙŽلÙ‘ÙŽلهُمÙ‘ÙŽ والِ مÙŽنÙ’ والاهُ وÙŽعادِ مÙŽنÙ’ عاداهُ (وÙŽانÙ’صُرÙ’ مÙŽنÙ’ نÙŽصÙŽرÙŽهُ وÙŽاخÙ’ذُلÙ’ مÙŽنÙ’ خÙŽذÙŽلÙŽهُ) وÙŽالÙ’عÙŽنÙ’ مÙŽنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’کÙŽرÙŽهُ وÙŽاغÙ’ضِبÙ’ عÙŽلی مÙŽنÙ’ جÙŽحÙŽدÙŽ حÙŽقÙ‘ÙŽهُ. هان مردمان! این علی است برادر و وصی و نگاهبان دانش من. و هموست جانشین من در میان امÙ‘ت و بر گروندگان به من و بر تفسیر کتاب خدا که مردمان را به سوی او بخواند و به آن چه موجب خشنودی اوست عمل کند و با دشمنانش ستیز نماید. او پشتیبان فرمانبرداری خداوند و بازدارنده از نافرمانی او باشد. همانا اوست جانشین رسول الله و فرمانروای ایمانیان و پیشوای هدایتگر از سوی خدا و کسی که به فرمان خدا با پیمان شکنان، رویگردانان از راستی و درستی و به دررفتگان از دین پیکار کند. خداوند فرماید: «فرمان من دگرگون نخواهدشد.» پروردگارا! اکنون به فرمان تو چنین می گویم: خداوندا! دوستداران او را دوست دار. و دشمنان او را دشمن دار. پشتیبانان او را پشتیبانی کن. یارانش را یاری نما. خودداری کنندگان از یاری اش را به خود رها کن. ناباورانش را از مهرت بران و بر آنان خشم خود را فرود آور. اللهمÙ‘ÙŽ إِنÙ‘ÙŽکÙŽ Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙ’تÙŽ الÙ’آیÙŽهÙŽ فی عÙŽلِی وÙŽلِیِّکÙŽ عِنÙ’دÙŽتÙŽبÙ’یینِ ذالِکÙŽ وÙŽنÙŽصÙ’بِکÙŽ إِیÙ‘اهُ لِهذÙŽا الÙ’یÙŽوÙ’مِ: (الÙ’یÙŽوÙ’مÙŽ Ø£ÙŽکÙ’مÙŽلÙ’تُ لÙŽکُمÙ’ دینÙŽکُمÙ’ وÙŽØ£ÙŽتÙ’مÙŽمÙ’تُ عÙŽلÙŽیÙ’کُمÙ’ نِعÙ’مÙŽتی وÙŽ رÙŽضیتُ لÙŽکُمُ الْإِسÙ’لامÙŽ دیناÙ‹)، (وÙŽ مÙŽنÙ’ یÙŽبÙ’تÙŽغِ غÙŽیÙ’رÙŽالْإِسÙ’لامِ دیناÙ‹ فÙŽلÙŽنÙ’ یُقÙ’بÙŽلÙŽ مِنÙ’هُ وÙŽهُوÙŽ فِی الÙ’آخِرÙŽهِ مِنÙŽ الÙ’خاسِرینÙŽ). اللهمÙ‘ÙŽ إِنِّی أُشÙ’هِدُکÙŽ Ø£ÙŽنِّی قÙŽدÙ’ بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تُ. معبودا! تو خود در هنگام برپاداشتن او و بیان ولایتش نازل فرمودی که: «امروز آیین شما را به کمال، و نعمت خود را بر شما به اتمام رساندم، و اسلام را به عنوان دین شما پسندیدم.» «و آن که به جز اسلام دینی را بجوید، از او پذیرفته نبوده، در جهان دیگر در شمار زیانکاران خواهد بود.» خداوندا، تو را گواه می گیرم که پیام تو را به مردمان رساندم. بخش پنجم خطبه غدیر: تاکید بر توجه امت به مسئله امامت مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽما Ø£ÙŽکÙ’مÙŽلÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ دینÙŽکُمÙ’ بِإِمامÙŽتِهِ. فÙŽمÙŽنÙ’ لÙŽمÙ’ یَأْتÙŽمÙ‘ÙŽ بِهِ وÙŽبِمÙŽنÙ’ یÙŽقُومُ مÙŽقامÙŽهُ مِنÙ’ وُلÙ’دی مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ إِلی یÙŽوÙ’مِ الÙ’قِیامÙŽهِ وÙŽالÙ’عÙŽرÙ’ضِ عÙŽلÙŽی الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ فَأُولئِکÙŽ الÙ‘ÙŽذینÙŽ حÙŽبِطÙŽتÙ’ Ø£ÙŽعÙ’مالُهُمÙ’ (فِی الدُّنÙ’یا وÙŽالÙ’آخِرÙŽهِ) وÙŽ فِی النÙ‘ارِهُمÙ’ خالِدُونÙŽ، (لایُخÙŽفÙ‘ÙŽفُ عÙŽنÙ’هُمُ الÙ’عÙŽذابُ وÙŽلاهُمÙ’ یُنÙ’ظÙŽرونÙŽ). هان مردمان! خداوند عزÙ‘وجلÙ‘ دین را با امامت علی تکمیل فرمود. اینک آنان که از او و جانشینانش از فرزندان من و از نسل او - تا برپایی رستاخیز و عرضه ی بر خدا - پیروی نکنند، در دو جهان کرده هایشان بیهوده بوده در آتش دوزخ ابدی خواهند بود، به گونه ی که نه از عذابشان کاسته و نه برایشان فرصتی خواهد بود. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، هذا عÙŽلِی، Ø£ÙŽنÙ’صÙŽرُکُمÙ’ لی وÙŽØ£ÙŽحÙŽقُّکُمÙ’ بی وÙŽØ£ÙŽقÙ’رÙŽبُکُمÙ’ إِلÙŽی وÙŽØ£ÙŽعÙŽزُّکُمÙ’ عÙŽلÙŽی، وÙŽالله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ وÙŽØ£ÙŽنÙŽاعÙŽنÙ’هُ راضِیانِ. وÙŽ مانÙŽزÙŽلÙŽتÙ’ آیÙŽهُ رِضاÙ‹ (فی الÙ’قُرÙ’آنِ) إِلاÙ‘ فیهِ، وÙŽلا خاطÙŽبÙŽ الله الÙ‘ÙŽذینÙŽ آمÙŽنُوا إِلاÙ‘بÙŽدÙŽØ£ بِهِ، وÙŽلانÙŽزÙŽلÙŽتÙ’ آیÙŽهُ مÙŽدÙ’حٍ فِی الÙ’قُرÙ’آنِ إِلاÙ‘ فیهِ، وÙŽلاشÙŽهِدÙŽ الله بِالÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهِ فی (هÙŽلÙ’ Ø£ÙŽتی عÙŽلÙŽی الÙ’اِنÙ’سانِ) إِلاÙ‘لÙŽهُ، وÙŽلا Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽها فی سِواهُ وÙŽلامÙŽدÙŽحÙŽ بِها غÙŽیÙ’رÙŽهُ. هان مردمان! این علی یاورترین، سزاوارترین و نزدیک ترین و عزیزترین شما نسبت به من است. خداوند عزÙ‘وجلÙ‘ و من از او خشنودیم. آیه رضایتی در قرآن نیست مگر این که درباره ی اوست. و خدا هرگاه ایمان آوردگان را خطابی نموده به او آغاز کرده و او اولین شخص مورد نظر خدی متعال بوده است . و آیه ی ستایشی نازل نگشته مگر درباره ی او. و خداوند در سوره ی «هل Ø£تی علی الØ¥نسان» گواهی بر بهشت رفتن نداده مگر بری او، و آن را در حق غیر او نازل نکرده و به آن جز او را نستوده است. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، هُوÙŽ ناصِرُ دینِ الله وÙŽالُْمجادِلُ عÙŽنÙ’ رÙŽسُولِ الله، وÙŽ هُوÙŽالتÙ‘ÙŽقِی النÙ‘ÙŽقِی الÙ’هادِی الÙ’مÙŽهÙ’دِی. نÙŽبِیُّکُمÙ’ خÙŽیÙ’رُ نÙŽبی وÙŽ وÙŽصِیُّکُمÙ’ خÙŽیÙ’رُ وÙŽصِی (وÙŽبÙŽنُوهُ خÙŽیÙ’رُالْأَوÙ’صِیاءِ). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، ذُرِّیÙ‘ÙŽهُ کُلِّ نÙŽبِی مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ، وÙŽ ذُرِّیÙ‘ÙŽتی مِنÙ’ صُلÙ’بِ (Ø£ÙŽمیرِالÙ’مُؤْمِنینÙŽ) عÙŽلِی. مÙŽعاشِرÙŽ النÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ إِبÙ’لیسÙŽ Ø£ÙŽخÙ’رÙŽجÙŽ آدÙŽمÙŽ مِنÙŽ الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهِ بِالÙ’حÙŽسÙŽدِ، فÙŽلاتÙŽحÙ’سُدُوهُ فÙŽتÙŽحÙ’بِطÙŽ Ø£ÙŽعÙ’مالُکُمÙ’ وÙŽتÙŽزِلÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽقÙ’دامُکُمÙ’، فَإِنÙ‘ÙŽ آدÙŽمÙŽ أُهÙ’بِطÙŽ إِلÙŽی الْأَرضِ بِخÙŽطیئÙŽهٍ واحِدÙŽهٍ، وÙŽهُوÙŽ صÙŽفÙ’وÙŽهُالله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ، وÙŽکÙŽیÙ’فÙŽ بِکُمÙ’ وÙŽØ£ÙŽنÙ’تُمÙ’ Ø£ÙŽنÙ’تُمÙ’ وÙŽ مِنÙ’کُمÙ’ Ø£ÙŽعÙ’داءُالله، Ø£ÙŽلا وÙŽ إِنÙ‘ÙŽهُ لایُبÙ’غِضُ عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ إِلاÙ‘شÙŽقِی، وÙŽ لایُوالی عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ إِلاÙ‘ÙŽ تÙŽقِی، وÙŽ لایُؤْمِنُ بِهِ إِلاÙ‘ مُؤْمِنÙŒ مُخÙ’لِصÙŒ. هان مردمان! او یاور دین خدا و دفاع کننده ی از رسول اوست. او پرهیزکار پاکیزه و رهنمی ارشاد شده به دست خود خدا است. پیامبرتان برترین پیامبر، وصی او برترین وصی و فرزندان او برترین اوصیایند. هان مردمان! فرزندان هرپیامبر از نسل اویند و فرزندان من از صلب و نسل امیرالمؤمنین علی است. هان مردمان! به راستی که شیطانِ اغواگر، آدم را با رشک از بهشت رانده مبادا شما به علی رشک ورزید که کرده هایتان نابود و گام هایتان لغزان خواهدشد. آدم به خاطر یک اشتباه به زمین هبوط کرد و حال آن که برگزیده ی خدی عزÙ‘وجلÙ‘ بود. پس چگونه خواهید بود شما و حال آن که شما شمایید و دشمنان خدا نیز از میان شمایند. آگاه باشید! که با علی نمی ستیزد مگر بی سعادت. و سرپرستی او را نمی پذیرد مگر رستگار پرهیزگار. و به او نمی گرود مگر ایمان دار بی آلایش. وÙŽ فی عÙŽلِی - وÙŽالله - نÙŽزÙŽلÙŽتÙ’ سُورÙŽهُ الÙ’عÙŽصÙ’ر: (بِسÙ’مِ الله الرÙ‘ÙŽحÙ’مانِ الرÙ‘ÙŽحیمِ، وÙŽالÙ’عÙŽصÙ’رِ، إِنÙ‘ÙŽ الْإِنÙ’سانÙŽ لÙŽفی خُسÙ’رٍ) (إِلاÙ‘ عÙŽلیÙ‘اÙ‹ الÙ‘ذی آمÙŽنÙŽ وÙŽ رÙŽضِی بِالÙ’حÙŽقِّ وÙŽالصÙ‘ÙŽبÙ’رِ). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، قÙŽدِ اسÙ’تÙŽشÙ’هÙŽدÙ’تُ الله وÙŽبÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تُکُمÙ’ رِسالÙŽتی وÙŽ ما عÙŽلÙŽی الرÙ‘ÙŽسُولِ إِلاÙ‘ÙŽالÙ’بÙŽلاغُ الÙ’مُبینُ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، (Ø¥تÙ‘ÙŽقُوالله حÙŽقÙ‘ÙŽ تُقاتِهِ وÙŽلاتÙŽموتُنÙ‘ÙŽ إِلاÙ‘ وÙŽØ£ÙŽنÙ’تُمÙ’ مُسÙ’لِمُونÙŽ). و سوگند به خدا که سوره ی والعصر درباره ی اوست: «به نام خداوند همه مهر مهر ورز. قسم به زمان که انسان در زیان است.» مگر علی که ایمان آورده و به درستی و شکیبایی آراسته است. هان مردمان! خدا را گواه گرفتم و پیام او را به شما رسانیدم. و بر فرستاده وظیفه ی جز بیان و ابلاغ روشن نباشد! هان مردمان! تقوا پیشه کنید همان گونه که بایسته است. و نمیرید جز با شرفِ اسلام. بخش ششم خطبه غدیر: اشاره به کارشکنی های منافقین مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، (آمِنُوا بِالله وÙŽ رÙŽسُولِهِ وÙŽالنÙ‘ÙŽورِ الÙ‘ÙŽذی أُنÙ’زِلÙŽ مÙŽعÙŽهُ مِنÙ’ قÙŽبÙ’لِ Ø£ÙŽنÙ’ نÙŽطÙ’مِسÙŽ وُجُوهاÙ‹ فÙŽنÙŽرُدÙ‘ÙŽها عÙŽلی Ø£ÙŽدÙ’بارِها Ø£ÙŽوÙ’ نÙŽلÙ’عÙŽنÙŽهُمÙ’ کÙŽما لÙŽعÙŽنÙ‘ÙŽا Ø£ÙŽصÙ’حابÙŽ السÙ‘ÙŽبÙ’تِ). (بالله ما عÙŽنی بِهذِهِ الÙ’آیÙŽهِ إِلاÙ‘ÙŽ قÙŽوÙ’ماÙ‹ مِنÙ’ Ø£ÙŽصÙ’حابی Ø£ÙŽعÙ’رِفُهُمÙ’ بِأَسÙ’مائِهِمÙ’ وÙŽØ£ÙŽنÙ’سابِهِمÙ’، وÙŽقÙŽدÙ’ أُمِرÙ’تُ بِالصÙ‘ÙŽفÙ’حِ عÙŽنÙ’هُمÙ’ فÙŽلÙ’یÙŽعÙ’مÙŽلÙ’ کُلُّ امÙ’رِئٍ عÙŽلی مایÙŽجِدُ لِعÙŽلِی فی قÙŽلÙ’بِهِ مِنÙŽ الÙ’حُبِّ وÙŽالÙ’بُغÙ’ضِ). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، النُّورُ مِنÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ مÙŽسÙ’لوکÙŒ فِی ثُمÙ‘ÙŽ فی عÙŽلِی بÙ’نِ Ø£ÙŽبی طالِبٍ، ثُمÙ‘ÙŽ فِی النÙ‘ÙŽسÙ’لِ مِنÙ’هُ إِلÙŽی الÙ’قائِمِ الÙ’مÙŽهÙ’دِی الÙ‘ÙŽذی یَأْخُذُ بِحÙŽقِّ الله وÙŽ بِکُلِّ حÙŽقÙ‘ هُوÙŽ لÙŽنا، لاَِنÙ‘ÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ قÙŽدÙ’ جÙŽعÙŽلÙŽنا حُجÙ‘ÙŽهÙ‹ عÙŽلÙŽی الÙ’مُقÙŽصِّرینÙŽ وÙŽالÙ’معُانِدینÙŽ وÙŽالُْمخالِفینÙŽ وÙŽالÙ’خائِنینÙŽ وÙŽالÙ’آثِمینÙŽ وÙŽالÙ‘ظÙŽالِمینÙŽ وÙŽالÙ’غاصِبینÙŽ مِنÙ’ جÙŽمیعِ الÙ’عالÙŽمینÙŽ. هان مردمان! «به خدا و رسول و نور همراهش ایمان آورید پیش از آن که چهره ها را تباه و باژگونه کنیم یا چونان اصحاب روز شنبه یهودیانی که بر خدا نیرنگ آوردند رانده شوید.«به خدا سوگند که مقصود خداوند از این آیه گروهی از صحابه اند که آنان را با نام و نÙŽسÙŽب می شناسم لیکن به پرده پوشی کارشان مØ£مورم. آنک هر کس پایه کار خویش را مهر و یا خشم علی در دل قرار دهد و بداند که ارزش عمل او وابسته به آن است. . مردمان! نور از سوی خداوند عزÙ‘وجل در جان من، سپس در جان علی بن ابی طالب، آن گاه در نسل او تا قائم مهدی - که حق خدا و ما را می ستاند - جی گرفته. چرا که خداوند عزÙ‘وجل ما را بر کوتاهی کنندگان، ستیزه گران، ناسازگاران، خائنان و گنهکاران و ستمکاران و غاصبان از تمامی جهانیان دلیل و راهنما و حجت آورده است. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، أُنÙ’ذِرُکُمÙ’ Ø£ÙŽنÙ‘ی رÙŽسُولُ الله قÙŽدÙ’خÙŽلÙŽتÙ’ مِنÙ’ قÙŽبÙ’لِی الرُّسُلُ، Ø£ÙŽفَإِنÙ’ مِتُّ Ø£ÙŽوÙ’قُتِلÙ’تُ انÙ’قÙŽلÙŽبÙ’تُمÙ’ عÙŽلی Ø£ÙŽعÙ’قابِکُمÙ’؟ وÙŽمÙŽنÙ’ یÙŽنÙ’قÙŽلِبÙ’ عÙŽلی عÙŽقِبÙŽیÙ’هِ فÙŽلÙŽنÙ’هان یÙŽضُرÙ‘ÙŽالله شÙŽیÙ’ئاÙ‹ وÙŽسÙŽیÙŽجÙ’زِی الله الشÙ‘اکِرینÙŽ (الصÙ‘ابِرینÙŽ). Ø£ÙŽلاوَإِنÙ‘ÙŽ عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ هُوÙŽالÙ’مÙŽوÙ’صُوفُ بِالصÙ‘ÙŽبÙ’رِ وÙŽالشُّکÙ’رِ، ثُمÙ‘ÙŽ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دِهِ وُلÙ’دی مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، لاتÙŽمُنُّوا عÙŽلÙŽی بِإِسÙ’لامِکُمÙ’، بÙŽلÙ’ لاتÙŽمُنُّوا عÙŽلÙŽی الله فÙŽیُحÙ’بِطÙŽ عÙŽمÙŽلÙŽکُمÙ’ وÙŽیÙŽسÙ’خÙŽطÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’کُمÙ’ وÙŽ یÙŽبÙ’تÙŽلِیÙŽکُمÙ’ بِشُواظٍ مِنÙ’ نارٍ وÙŽنُحاسٍ، إِنÙ‘ÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽکُمÙ’ لÙŽبِا الÙ’مِرÙ’صادِ. هان مردمان! هشدارتان می دهم: همانا من رسول خدایم. پیش از من نیز رسولانی آمده و سپری گشته اند. آیا اگر من بمیرم یا کشته شوم، به جاهلیت عقب گرد می کنید؟ آن که به قهقرا برگردد، هرگز خدا را زیانی نخواهد رسانید و خداوند سپاسگزاران شکیباگر را پاداش خواهد داد. بدانید که علی و پس از او فرزندان من از نسل او، داری کمال شکیبایی و سپاسگزاری اند. هان مردمان! اسلامتان را بر من منت نگذاریدØ› که اعمال شما را بیهوده و تباه خواهد کرد و خداوند بر شما خشم خواهد گرفت و سپس شما را به شعله ی از آتش و مس گداخته گرفتار خواهد نمود. همانا پروردگار شما در کمین گاه است. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽهُ سÙŽیÙŽکُونُ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دی Ø£ÙŽئمÙ‘ÙŽهÙŒ یÙŽدÙ’عُونÙŽ إِلÙŽی النÙ‘ارِ وÙŽیÙŽوÙ’مÙŽ الÙ’قِیامÙŽهِ لایُنÙ’صÙŽرونÙŽ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ الله وÙŽØ£ÙŽنÙŽا بÙŽریئانِ مِنÙ’هُمÙ’. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽهُمÙ’ وÙŽØ£ÙŽنÙ’صارÙŽهُمÙ’ وÙŽØ£ÙŽتÙ’باعÙŽهُمÙ’ وÙŽØ£ÙŽشÙ’یاعÙŽهُمÙ’ فِی الدÙ‘ÙŽرÙ’کِ الْأَسÙ’فÙŽلِ مِنÙŽ النÙ‘ارِ وÙŽلÙŽبِئÙ’سÙŽ مÙŽثÙ’وÙŽی الÙ’مُتÙŽکÙŽبِّرِینÙŽ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُمÙ’ Ø£ÙŽصÙ’حابُ الصÙ‘ÙŽحیفÙŽهِ، فÙŽلÙ’یÙŽنÙ’ظُرÙ’ Ø£ÙŽحÙŽدُکُمÙ’ فی صÙŽحیفÙŽتِهِ!! مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنِّی Ø£ÙŽدÙŽعُها إِمامÙŽهÙ‹ وÙŽ وِراثÙŽهÙ‹ (فی عÙŽقِبی إِلی یÙŽوÙ’مِ الÙ’قِیامÙŽهِ)، وÙŽقÙŽدÙ’ بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تُ ما أُمِرتُ بِتÙŽبÙ’لیغِهِهان حُجÙ‘ÙŽهÙ‹ عÙŽلی کُلِّ حاضِرٍ وÙŽغائبٍ وÙŽ عÙŽلی کُلِّ Ø£ÙŽحÙŽدٍ مِمÙ‘ÙŽنÙ’ شÙŽهِدÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لÙŽمÙ’ یÙŽشÙ’هÙŽدÙ’، وُلِدÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لÙŽمÙ’ یُولÙŽدÙ’، فÙŽلÙ’یُبÙŽلِّغِ الÙ’حاضِرُ الÙ’غائِبÙŽ وÙŽالÙ’والِدُ الÙ’وÙŽلÙŽدÙŽ إِلی یÙŽوÙ’مِ الÙ’قِیامÙŽهِ. وÙŽسÙŽیÙŽجÙ’عÙŽلُونÙŽ الْإِمامÙŽهÙŽ بÙŽعÙ’دی مُلÙ’کاÙ‹ وÙŽ اغÙ’تِصاباÙ‹، (Ø£ÙŽلا لÙŽعÙŽنÙŽ الله الÙ’غاصِبینÙŽ الÙ’مُغÙ’تÙŽصبینÙŽ)، وÙŽعِنÙ’دÙŽها سÙŽیÙŽفÙ’رُغُ لÙŽکُمÙ’ Ø£ÙŽیُّهÙŽا الثÙ‘ÙŽقÙŽلانِ (مÙŽنÙ’ یÙŽفÙ’رÙŽغُ) وÙŽیُرÙ’سِلُ عÙŽلÙŽیÙ’کُما شُواظÙŒ مِنÙ’ نارٍ وÙŽنُحاسÙŒ فÙŽلاتÙŽنÙ’تÙŽصِرانِ. مردمان! به زودی پس از من پیشوایانی خواهند بود که شما را به سوی آتش می خوانند و در روز رستاخیز تنها وبدون یاور خواهند ماند. هان مردمان! خداوند و من از آنان بیزاریم. هان مردمان! آنان و یاران و پیروانشان در بدترین جی جهنم، جایگاه متکبÙ‘ران خواهند بود. بدانید آنان اصحاب صحیفه اند. اکنون هر کس در صحیفه ی خود نظر کند. هان مردمان! اینک جانشینی خود را به عنوان امامت و وراثت به امانت به جی می گذارم در نسل خود تا برپایی روز رستاخیز. و حال، مØ£موریت تبلیغی خود را انجام می دهم تا برهان بر هر شاهد و غایب و بر آنان که زاده شده یا نشده اند و بر تمامی مردمان باشد. پس بایسته است این سخن را حاضران به غایبان و پدران به فرزندان تا برپایی رستاخیز برسانند. آگاه باشید! به زودی پس از من امامت را با پادشاهی جابه جا نموده. آن را غصب کرده و به تصرف خویش درآورند. هان! نفرین و خشم خدا بر غاصبان و چپاول گران! و البته در آن هنگام خداوند آتش عذاب - شعله هی آتش و مس گداخته - بر سر شما جن و انس خواهد ریخت. آن جاست که دیگر یاری نخواهید شد. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ لÙŽمÙ’ یÙŽکُنÙ’ لِیÙŽذÙŽرÙŽکُمÙ’ عÙŽلی ما Ø£ÙŽنÙ’تُمÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’هِ حÙŽتÙ‘ی یÙŽمیزÙŽالÙ’خÙŽبیثÙŽ مِنÙŽ الطÙ‘ÙŽیِّبِ، وÙŽ ما کانÙŽ الله لِیُطÙ’لِعÙŽکُمÙ’ عÙŽلÙŽی الÙ’غÙŽیÙ’بِ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽهُ ما مِنÙ’ قÙŽرÙ’یÙŽهٍ إِلاÙ‘ وÙŽالله مُهÙ’لِکُها بِتÙŽکÙ’ذیبِها قÙŽبÙ’لÙŽ یÙŽوÙ’مِ الÙ’قِیامÙŽهِ وÙŽ مُمÙŽلِّکُهÙŽا الْإِمامÙŽ الÙ’مÙŽهÙ’دِی وÙŽالله مُصÙŽدِّقÙŒ وÙŽعÙ’دÙŽهُ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، قÙŽدÙ’ ضÙŽلÙ‘ÙŽ قÙŽبÙ’لÙŽکُمÙ’ Ø£ÙŽکÙ’ثÙŽرُالْأَوÙ‘ÙŽلینÙŽ، وÙŽالله لÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽهÙ’لÙŽکÙŽ الْأَوÙ‘ÙŽلینÙŽ، وÙŽهُوÙŽ مُهÙ’لِکُ الÙ’آخِرینÙŽ. هان مردمان! هر آینه خداوند عزوجل شما را به حالتان رها نخواهد کرد تا ناپاک را ازپاک جدا کند. و خداوند نمی خواهد شما را بر غیب آگاه گرداند. (اشاره به آیه ی ۱۷۹ / آل عمران است.) هان مردمان! هیچ سرزمینی نیست مگر این که خداوند به خاطر تکذیب اهل آن حق را ، آنان را پیش از روز رستاخیز نابود خواهد فرمود و به امام مهدی خواهد سپرد. و هر آینه خداوند وعده ی خود را انجام خواهد داد. هان مردمان! پیش از شما، شمار فزونی از گذشتگان گمراه شدند و خداوند آنان را نابود کرد. و همو نابودکننده ی آیندگان است. قالÙŽ الله تÙŽعالی: (Ø£ÙŽلÙŽمÙ’ نُهÙ’لِکِ الْأَوÙ‘ÙŽلینÙŽ، ثُمÙ‘ÙŽ نُتÙ’بِعُهُمُ الÙ’آخِرینÙŽ، کذالِکÙŽ نÙŽفÙ’عÙŽلُ بِالُْمجÙ’رِمینÙŽ، وÙŽیÙ’لÙŒ یÙŽوÙ’مÙŽئِذٍ لِلÙ’مُکÙŽذِّبینÙŽ). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ الله قÙŽدÙ’ Ø£ÙŽمÙŽرÙŽنی وÙŽنÙŽهانی، وÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽمÙŽرÙ’تُ عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ وÙŽنÙŽهÙŽیÙ’تُهُ (بِأَمÙ’رِهِ). فÙŽعِلÙ’مُ الْأَمÙ’رِ وÙŽالنÙ‘ÙŽهُی لÙŽدÙŽیÙ’هِ، فÙŽاسÙ’مÙŽعُوا لاَِمÙ’رِهِ تÙŽسÙ’لÙŽمُوا وÙŽØ£ÙŽطیعُوهُ تÙŽهÙ’تÙŽدُوا وÙŽانÙ’تÙŽهُوا لِنÙŽهÙ’یِهِ تÙŽرشُدُوا، (وÙŽصیرُوا إِلی مُرادِهِ) وÙŽلا تÙŽتÙŽفÙŽرÙ‘ÙŽقÙ’ بِکُمُ السُّبُلُ عÙŽنÙ’ سÙŽبیلِهِ. او خود در کتابش آورده: «آیا پیشینیان را تباه نکردیم و به دنبال آنان آیندگان را گرفتار نساختیم؟ با مجرمان این چنین کنیم. وی بر ناباوران!» هان مردمان! همانا خداوند امر و نهی خود را به من فرموده و من نیز به دستور او دانش آن را نزد علی نهادم. پس فرمان او را بشنوید و گردن نهید و پیرویش نمایید و از آنچه بازتان دارد خودداری کنید تا راه یابید. به سوی هدف او حرکت کنید. راه هی گونه گون شما را از راه او بازندارد! بخش هفتم خطبه غدیر: پیروان اهل بیت علیهم السلام و دشمنان ایشان مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، Ø£ÙŽنÙŽا صِراطُ الله الÙ’مُسÙ’تÙŽقیمُ الÙ‘ÙŽذی Ø£ÙŽمÙŽرÙŽکُمÙ’ بِاتِّباعِهِ، ثُمÙ‘ÙŽ عÙŽلِی مِنÙ’ بÙŽعÙ’دی. ثُمÙ‘ÙŽ وُلÙ’دی مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ Ø£ÙŽئِمÙ‘ÙŽهُ (الÙ’هُدی)، یÙŽهÙ’دونÙŽ إِلÙŽی الÙ’حÙŽقِّ وÙŽ بِهِ یÙŽعÙ’دِلونÙŽ. ثُمÙ‘ÙŽ قÙŽرÙŽØ£ÙŽ: «بِسÙ’مِ الله الرÙ‘ÙŽحÙ’مانِ الرÙ‘ÙŽحیمِ الÙ’حÙŽمÙ’دُلِلÙ‘ÙŽهِ رÙŽبِ الÙ’عالÙŽمینÙŽ...» إِلی آخِرِها، هان مردمان! صراط مستقیم خداوند منم که شما را به پیروی آن امر فرموده. و پس از من علی است و آن گاه فرزندانم از نسل او، پیشوایان راه راستند که به درستی و راستی راهنمایند و به آن حکم و دعوت کنند. سپس پیامبر صلÙ‘ی الله علیه و آله قرائت فرمود: «بسم الله الرÙ‘حمن الرÙ‘حیم الحمدللÙ‘ه ربÙ‘ العالمین الرÙ‘حمن الرÙ‘حیم» - تا آخر سوره. وÙŽقالÙŽ: فِی نÙŽزÙŽلÙŽتÙ’ وÙŽفیهِمÙ’ (وÙŽالله) نÙŽزÙŽلÙŽتÙ’، وÙŽلÙŽهُمÙ’ عÙŽمÙ‘ÙŽتÙ’ وَإِیÙ‘ÙŽاهُمÙ’ خÙŽصÙ‘ÙŽتÙ’، أُولئکÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیاءُالله الÙ‘ÙŽذینÙŽ لاخÙŽوÙ’فÙŒ عÙŽلÙŽیÙ’هِمÙ’ وÙŽلاهُمÙ’ یÙŽحÙ’زÙŽنونÙŽ، Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ حِزÙ’بÙŽ الله هُمُ الÙ’غالِبُونÙŽ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽعÙ’دائÙŽهُمÙ’ هُمُ السُّفÙŽهاءُالÙ’غاوُونÙŽ إِخÙ’وانُ الشÙ‘ÙŽیاطینِ یوحی بÙŽعÙ’ضُهُمÙ’ إِلی بÙŽعÙ’ضٍ زُخÙ’رُفÙŽ الÙ’قÙŽوÙ’لِ غُروراÙ‹. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ ذÙŽکÙŽرÙŽهُمُ الله فی کِتابِهِ، فÙŽقالÙŽ عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ: (لاتÙŽجِدُ قÙŽوÙ’ماÙ‹ یُؤمِنُونÙŽ بِالله وÙŽالÙ’یÙŽوÙ’مِ الÙ’آخِرِ یُوادُّونÙŽ مÙŽنÙ’ حادÙ‘ÙŽالله وÙŽ رÙŽسُولÙŽهُ وÙŽلÙŽوÙ’کانُوا آبائÙŽهُمÙ’ Ø£ÙŽوْأَبÙ’نائÙŽهُمÙ’ Ø£ÙŽوْإِخÙ’وانÙŽهُمÙ’ Ø£ÙŽوÙ’عÙŽشیرÙŽتÙŽهُمÙ’، أُولئِکÙŽ کÙŽتÙŽبÙŽ فی قُلوبِهِمُ الْإیمانÙŽ) إِلی آخِرالآیÙŽهِ. هان! به خدا سوگند این سوره درباره ی من نازل شده و شامل امامان می باشد و به آنان اختصاص دارد. آنان اولیی خدایند که ترس و اندوهی برایشان نیست، آگاه باشید: البته حزب خدا چیره و غالب خواهد بود. هشدار که: ستیزندگان با امامان، گمراه و همکاران شیاطین اند. بری گمراهی مردمان، سخنان بیهوده و پوچ را به یکدیگر می رسانند. بدانید که خداوند از دوستان امامان در کتاب خود چنین یاد کرده: «ی پیامبر ما نمی یابی ایمانیان به خدا و روز بازپسین، که ستیزه گران خدا و رسول را دوست ندارند، گرچه آنان پدران، برادران و خویشانشان باشند. آنان که چنین اند خداوند ایمان را در دل هایشان نبشته است.» - تا آخر آیه. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیائÙŽهُمُ الÙ’مُؤْمِنونÙŽ الÙ‘ÙŽذینÙŽ وÙŽصÙŽفÙŽهُمُ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ فÙŽقالÙŽ: (الÙ‘ÙŽذینÙŽ آمÙŽنُوا وÙŽلÙŽمÙ’ یÙŽلÙ’بِسُوا Ø¥یمانÙŽهُمÙ’ بِظُلÙ’مٍ أُولئِکÙŽ لÙŽهُمُ الْأَمÙ’نُ وÙŽ هُمÙ’ مُهÙ’تÙŽدونÙŽ). (Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ آمÙŽنُوا وÙŽلÙŽمÙ’ یÙŽرÙ’تابوا). Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ یدÙ’خُلونÙŽ الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهÙŽ بِسÙŽلامٍ آمِنینÙŽ، تÙŽتÙŽلÙŽقÙ‘اهُمُ الÙ’مÙŽلائِکÙŽهُ بِالتÙ‘ÙŽسÙ’لیمِ یÙŽقُولونÙŽ: سÙŽلامÙŒ عÙŽلÙŽیÙ’کُمÙ’ طِبÙ’تُمÙ’ فÙŽادÙ’خُلوها خالِدینÙŽ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیائÙŽهُمÙ’، لÙŽهُمُ الÙ’جÙŽنÙ‘ÙŽهُ یُرÙ’زÙŽقونÙŽ فیها بِغÙŽیÙ’رِ حِسابٍ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽعÙ’دائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ یÙŽصÙ’لÙŽونÙŽ سÙŽعیراÙ‹. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽعÙ’دائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ یÙŽسÙ’مÙŽعونÙŽ لِجÙŽهÙŽنÙ‘ÙŽمÙŽ شÙŽهیقاÙ‹ وÙŽ هِی تÙŽفورُ وÙŽ یÙŽرÙŽوÙ’نÙŽ لÙŽهازÙŽفیراÙ‹. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽعÙ’دائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ قالÙŽ الله فیهِمÙ’: (کُلÙ‘ÙŽما دÙŽخÙŽلÙŽتÙ’ أُمÙ‘ÙŽهÙŒ لÙŽعÙŽنÙŽتÙ’ أُخÙ’تÙŽها) الآیه. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽعÙ’دائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ قالÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ: (کُلÙ‘ÙŽما أُلÙ’قِی فیها فÙŽوÙ’جÙŒ سÙŽØ£ÙŽلÙŽهُمÙ’ خÙŽزÙŽنÙŽتُها Ø£ÙŽلÙŽمÙ’ یÙŽØ£تِکُمÙ’ نÙŽذیرÙŒ، قالوا بÙŽلی قÙŽدÙ’ جاØ¡ÙŽنا نÙŽذیرÙŒ فÙŽکÙŽذÙ‘ÙŽبÙ’نا وÙŽ قُلنا مانÙŽزÙ‘ÙŽلÙŽ الله مِنÙ’ شÙŽیءٍ إِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’تُمÙ’ إِلاÙ‘ فی ضÙŽلالٍ کÙŽبیرٍ) إِلی قÙŽوله: (Ø£ÙŽلافÙŽسُحÙ’قاÙ‹ لاَِصÙ’حابِ السÙ‘ÙŽعیرِ). Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لِیائÙŽهُمُ الÙ‘ÙŽذینÙŽ یÙŽخÙ’شÙŽوÙ’نÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽهُمÙ’ بِالÙ’غÙŽیÙ’بِ، لÙŽهُمÙ’ مÙŽغÙ’فِرÙŽهÙŒ وÙŽØ£ÙŽجÙ’رÙŒ کÙŽبیرÙŒ. هان! دوستداران امامان ایمانیان اند که قرآن چنان توصیف فرموده: «آنان که ایمان آورده و باور خود را به شرک نیالوده اند، در امان و در راه راست هستند.» هشدار! یاران پیشوایان کسانی هستند که به باور رسیده و از تردید و انکار دور خواهند بود. هشدار! اولیی امامان آنانند که با آرامش و سلام به بهشت درخواهند شد و فرشتگان با سلام آنان را پذیرفته، خواهند گفت: «درود بر شما که پاک شده اید. اینک داخل شوید که در بهشت، جاودانه خواهید بود.» هان! بهشت پاداش اولیی آنان است و در آن بی حساب روزی داده خواهند شد. هان! دشمنان آنان آن کسانی اند که در آتش درآیند. و همانا ناله ی افروزش جهنم را می شنوند در حالی که شعله هی آتش زبانه می کشد و زفیر (صدی بازدم) جهنم را نیز درمی یابند. هان! خداوند درباره ی ستیزگران با آنان فرموده: «هرگاه امتی داخل جهنم شود همتی خود را نفرین کند.» هشدار! که دشمنان امامان همانانند که خداوند درباره ی آنان فرموده: «هر گروهی از آنان داخل جهنم شود نگاهبانان می پرسند: مگر برایتان ترساننده ی نیامد؟! می گویند: چرا ترساننده آمد لیکن تکذیب کردیم و گفتیم: خداوند وحی نفرستاده و شما نیستید مگر در گمراهی بزرگ!» تا آن جا که فرماید: «هان! نابود باد دوزخیان!» هان! یاران امامان در نهان، از پروردگار خویش ترسانند، آمرزش و پاداش بزرگ بری آنان خواهد بود. هان مردمان! چه بسیارراه است میان آتش و پاداش بزرگ! مÙŽعاشِرÙŽالنÙŽاسِ، شÙŽتÙ‘انÙŽ مابÙŽیÙ’نÙŽ السÙ‘ÙŽعیرِ وÙŽالْأَجÙ’رِ الÙ’کÙŽبیرِ. (مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ)، عÙŽدُوُّنا مÙŽنÙ’ ذÙŽمÙ‘ÙŽهُ الله وÙŽلÙŽعÙŽنÙŽهُ، وÙŽ وÙŽلِیُّنا (کُلُّ) مÙŽنÙ’ مÙŽدÙŽحÙŽهُ الله وÙŽ Ø£ÙŽحÙŽبÙ‘ÙŽهُ. مÙŽعاشِرÙŽ النÙ‘اسِ، Ø£ÙŽلاوَإِنÙ‘ی (Ø£ÙŽنÙŽا) النÙ‘ÙŽذیرُ و عÙŽلِی الÙ’بÙŽشیرُ. (مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ)، Ø£ÙŽلا وÙŽ إِنِّی مُنÙ’ذِرÙŒ وÙŽ عÙŽلِی هادٍ. مÙŽعاشِرÙŽ النÙ‘اس (Ø£ÙŽلا) وÙŽ إِنÙ‘ی نÙŽبی وÙŽ عÙŽلِی وÙŽصِیÙ‘ی. (مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، Ø£ÙŽلاوَإِنِّی رÙŽسولÙŒ وÙŽ عÙŽلِی الْإِمامُ وÙŽالÙ’وÙŽصِی مِنÙ’ بÙŽعÙ’دی، وÙŽالْأَئِمÙ‘ÙŽهُ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دِهِ وُلÙ’دُهُ. Ø£ÙŽلاوَإِنÙ‘ی والِدُهُمÙ’ وÙŽهُمÙ’ یÙŽخÙ’رُجونÙŽ مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ). هان مردمان! خداوند ستیزه جویان ما را ناستوده و نفرین فرموده و دوستان ما را ستوده و دوست دارد. هان مردمان! بدانید که همانا من انذارگرم و علی مژده دهنده. هان! که من بیم دهنده ام و علی راهنما. هان مردمان! بدانید که من پیامبرم و علی وصی من است. هان مردمان! بدانید که همانا من فرستاده و علی امام و وصی پس از من است. و امامان پس از او فرزندان اویند. آگاه باشید! من والد آنانم ولی ایشان از نسل علی خواهند بود. بخش هشتم خطبه غدیر: حضرت مهدی عجل الله فرجه الشریف Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ خاتÙŽمÙŽ الْأَئِمÙŽهِ مِنÙ‘ÙŽا الÙ’قائِمÙŽ الÙ’مÙŽهÙ’دِی. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الظÙ‘اهِرُ عÙŽلÙŽی الدِّینِ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الÙ’مُنÙ’تÙŽقِمُ مِنÙŽ الظÙ‘الِمینÙŽ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ فاتِحُ الÙ’حُصُونِ وÙŽهادِمُها. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ غالِبُ کُلِّ قÙŽبیلÙŽهٍ مِنÙ’ Ø£ÙŽهÙ’لِ الشِّرÙ’کِ وÙŽهادیها. Ø£ÙŽلاإِنÙ‘ÙŽهُ الÙ’مُدÙ’رِکُ بِکُلِّ ثارٍ لاَِوÙ’لِیاءِالله. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ النÙ‘اصِرُ لِدینِ الله. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الÙ’غÙŽرÙ‘افُ مِنÙ’ بÙŽحÙ’رٍ عÙŽمیقٍ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ یÙŽسِمُ کُلÙ‘ÙŽ ذی فÙŽضÙ’لٍ بِفÙŽضÙ’لِهِ وÙŽ کُلÙ‘ÙŽ ذی جÙŽهÙ’لٍ بِجÙŽهÙ’لِهِ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ خِیÙŽرÙŽهُالله وÙŽ مُخÙ’تارُهُ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ وارِثُ کُلِّ عِلÙ’مٍ وÙŽالُْمحیطُ بِکُلِّ فÙŽهÙ’مٍ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الُْمخÙ’بِرُ عÙŽنÙ’ رÙŽبِّهِ عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ وÙŽ الÙ’مُشÙŽیِّدُ لاَِمÙ’رِ آیاتِهِ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الرÙ‘ÙŽشیدُ السÙ‘ÙŽدیدُ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الÙ’مُفÙŽوÙ‘ÙŽضُ إِلÙŽیÙ’هِ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ قÙŽدÙ’ بÙŽشÙ‘ÙŽرÙŽ بِهِ مÙŽنÙ’ سÙŽلÙŽفÙŽ مِنÙŽ الÙ’قُرونِ بÙŽیÙ’نÙŽ یÙŽدÙŽیÙ’هِ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ الÙ’باقی حُجÙ‘ÙŽهÙ‹ وÙŽلاحُجÙ‘ÙŽهÙŽ بÙŽعÙ’دÙŽهُ وÙŽلا حÙŽقÙ‘ÙŽ إِلاÙ‘ مÙŽعÙŽهُ وÙŽلانُورÙŽ إِلاÙ‘عِنÙ’دÙŽهُ. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽهُ لاغالِبÙŽ لÙŽهُ وÙŽلامÙŽنÙ’صورÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ. Ø£ÙŽلاوَإِنÙ‘ÙŽهُ وÙŽلِی الله فی Ø£ÙŽرÙ’ضِهِ، وÙŽحÙŽکÙŽمُهُ فی خÙŽلÙ’قِهِ، وÙŽØ£ÙŽمینُهُ فی سِرِّهِ وÙŽ علانِیÙŽتِهِ. آگاه باشید! همانا آخرین امام، قائم مهدی از ماست. هان! او بر تمامی ادیان چیره خواهد بود. هشدار! که اوست انتقام گیرنده از ستمکاران. هشدار! که اوست فاتح دژها و منهدم کننده ی آنها. هشدار! که اوست چیره بر تمامی قبایل مشرکان و راهنمی آنان. هشدار! که او خونخواه تمام اولیی خداست. آگاه باشید! اوست یاور دین خدا. هشدار! که از دریایی ژرف پیمانه هایی افزون گیرد. هشدار! که او به هر ارزشمندی به اندازه ی ارزش او، و به هر نادان و بی ارزشی به اندازه ی نادانی اش نیکی کند. هشدار! که او نیکو و برگزیده ی خداوند است. هشدار! که او وارث دانش ها و حاکم بر ادراک هاست. هان! بدانید که او از سوی پروردگارش سخن می گوید و آیات و نشانه هی او را برپا کند. بدانید همانا اوست بالیده و استوار. بیدار باشید! هموست که اختیار امور جهانیان و آیین آنان به او واگذار شده است. آگاه باشید! که تمامی گذشتگان ظهور او را پیشگویی کرده اند. آگاه باشید! که اوست حجÙ‘ت پایدار و پس از او حجÙ‘تی نخواهد بود.(۲) درستی و راستی و نور و روشنایی تنها نزد اوست. هان! کسی بر او پیروز نخواهد شد و ستیزنده ی او یاری نخواهد گشت. آگاه باشید که او ولی خدا در زمین، داور او در میان مردم و امانتدار امور آشکار و نهان است. ۲) این تعبیر به عنوان حجÙ‘ت و امامت است و نظری به رجعت دیگر امامان ندارد زیرا آنان حجÙ‘ت های پیشین اند که دوباره رجعت خواهند نمود. بخش نهم خطبه غدیر: مطرح کردن بیعت مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ی قÙŽدÙ’بÙŽیÙ‘ÙŽنÙ’تُ لÙŽکُمÙ’ وÙŽØ£ÙŽفÙ’هÙŽمÙ’تُکُمÙ’، وÙŽ هذا عÙŽلِی یُفÙ’هِمُکُمÙ’ بÙŽعÙ’دی. Ø£ÙŽلاوَإِنِّی عِنÙ’دÙŽ انÙ’قِضاءِ خُطÙ’بÙŽتی Ø£ÙŽدÙ’عُوکُمÙ’ إِلی مُصافÙŽقÙŽتی عÙŽلی بÙŽیÙ’عÙŽتِهِ وÙŽ الإِقÙ’رارِبِهِ، ثُمÙ‘ÙŽ مُصافÙŽقÙŽتِهِ بÙŽعÙ’دی. Ø£ÙŽلاوَإِنÙ‘ÙŽی قÙŽدÙ’ بایÙŽعÙ’تُ الله وÙŽ عÙŽلِی قÙŽدÙ’ بایÙŽعÙŽنی. وÙŽØ£ÙŽنÙŽا آخِذُکُمÙ’ بِالÙ’بÙŽیÙ’عÙŽهِ لÙŽهُ عÙŽنِ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ. (إِنÙ‘ÙŽ الÙ‘ÙŽذینÙŽ یُبایِعُونÙŽکÙŽ إِنÙ‘ÙŽما یُبایِعُونÙŽ الله، یÙŽدُالله فÙŽوÙ’قÙŽ Ø£ÙŽیÙ’دیهِمÙ’. فÙŽمÙŽنÙ’ نÙŽکÙŽثÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽما یÙŽنÙ’کُثُ عÙŽلی نÙŽفÙ’سِهِ، وÙŽ مÙŽنÙ’ Ø£ÙŽوÙ’فی بِما عاهÙŽدÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هُ الله فÙŽسÙŽیُؤْتیهِ Ø£ÙŽجÙ’راÙ‹ عÙŽظیماÙ‹). هان مردمان! من پیام خدا را برایتان آشکار کرده تفهیم نمودم. و این علی است که پس از من شما را آگاه می کند. اینک شما را می خوانم که پس از پایان خطبه با من و سپس با علی دست دهید تا با او بیعت کرده به امامت او اقرار نمایید. آگاه باشید من با خداوند و علی با من پیمان بسته و من اکنون از سوی خدی عزÙ‘وجل بری امامت او پیمان می گیرم. «ی پیامبر آنان که با تو بیعت کنند هر آینه با خدا بیعت کرده اند. دست خدا بالی دستان آنان است. و هر کس بیعت شکند، بر زیان خود شکسته، و آن کس که بر پیمان خداوند استوار و باوفا باشد، خداوند به او پاداش بزرگی خواهد داد. بخش دهم خطبه غدیر: حلال و حرام، واجبات و محرمات مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ الÙ’حÙŽجÙ‘ÙŽ وÙŽالÙ’عُمÙ’رÙŽهÙŽ مِنÙ’ شÙŽعائرِالله، (فÙŽمÙŽنÙ’ حÙŽجÙ‘ÙŽ الÙ’بÙŽیÙ’تÙŽ Ø£ÙŽوِاعÙ’تÙŽمÙŽرÙŽ فÙŽلاجُناحÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ Ø£ÙŽنÙ’ یÙŽطÙ‘ÙŽوÙ‘ÙŽفÙŽ بِهِما) الآیÙŽه. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، حُجُّواالÙ’بÙŽیÙ’تÙŽ، فÙŽماوÙŽرÙŽدÙŽهُ Ø£ÙŽهÙ’لُ بÙŽیÙ’تٍ إِلاÙ‘ÙŽ اسÙ’تÙŽغÙ’نÙŽوÙ’ا وÙŽ أُبÙ’شِروا، وÙŽلاتÙŽخÙŽلÙ‘ÙŽفوا عÙŽنÙ’هُ إِلاÙ‘بÙŽتÙŽرُوا وÙŽ افÙ’تÙŽقÙŽرُوا. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، ماوÙŽقÙŽفÙŽ بِالÙ’مÙŽوÙ’قِفِ مُؤْمِنÙŒ إِلاÙ‘ÙŽغÙŽفÙŽرÙŽالله لÙŽهُ ماسÙŽلÙŽفÙŽ مِنÙ’ ذÙŽنÙ’بِهِ إِلی وÙŽقÙ’تِهِ ذالِکÙŽ، فَإِذا انÙ’قÙŽضÙŽتÙ’ حÙŽجÙ‘ÙŽتُهُ اسÙ’تَأْنÙŽفÙŽ عÙŽمÙŽلÙŽهُ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘ÙŽاسِ، الÙ’حُجÙ‘اجُ مُعانُونÙŽ وÙŽ نÙŽفÙŽقاتُهُمÙ’ مُخÙŽلÙ‘ÙŽفÙŽهÙŒ عÙŽلÙŽیÙ’هِمÙ’ وÙŽالله لایُضیعُ Ø£ÙŽجÙ’رÙŽالُْمحÙ’سِنینÙŽ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، حُجُّوا الÙ’بÙŽیÙ’تÙŽ بِکÙŽمالِ الدÙ‘ینِ وÙŽالتÙ‘ÙŽفÙŽقُّهِ، وÙŽلاتÙŽنÙ’صÙŽرِفُوا عÙŽنِ الÙ’مشÙŽاهِدِإِلاÙ‘ بِتÙŽوÙ’بÙŽهٍ وÙŽ إِقÙ’لاعٍ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، Ø£ÙŽقیمُوا الصÙ‘ÙŽلاهÙŽ وÙŽ آتُوا الزÙ‘ÙŽکاهÙŽ کÙŽما Ø£ÙŽمÙŽرÙŽکُمُ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ، فَإِنÙ’ طالÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’کُمُ الْأَمÙŽدُ فÙŽقÙŽصÙ‘ÙŽرÙ’تُمÙ’ Ø£ÙŽوÙ’نÙŽسِیتُمÙ’ فÙŽعÙŽلِی وÙŽلِیُّکُمÙ’ وÙŽمُبÙŽیِّنÙŒ لÙŽکُمÙ’، الÙ‘ÙŽذی نÙŽصÙŽبÙŽهُ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ لÙŽکُمÙ’ بÙŽعÙ’دی Ø£ÙŽمینÙŽ خÙŽلÙ’قِهِ. إِنÙ‘ÙŽهُ مِنِّی وÙŽ Ø£ÙŽنÙŽا مِنÙ’هُ، وÙŽ هُوÙŽ وÙŽ مÙŽنÙ’ تÙŽخÙ’لُفُ مِنÙ’ ذُرِّیÙ‘ÙŽتی یُخÙ’بِرونÙŽکُمÙ’ بِماتÙŽسْأَلوُنÙŽ عÙŽنÙ’هُ وÙŽیُبÙŽیِّنُونÙŽ لÙŽکُمÙ’ ما لاتÙŽعÙ’لÙŽمُونÙŽ. هان مردمان! همانا حج و عمره از شعائر و آداب و رسوم خدایی است. پس زائران خانه ی خدا و عمره کنندگان بر صفا و مروه بسیار طواف کنند. هان مردمان! در خانه ی خدا حج گزاریدØ› که هیچ خاندانی داخل آن نشد مگر بی نیاز شد و مژده گرفت، و کسی از آن روی برنگردانید مگر بی بهره و نیازمند گردید. هان مردمان! مؤمنی در موقف (عرفات، مشعر، منا) نمانÙŽد مگر این که خدا گناهان گذشته ی او را بیامرزد و بایسته است که پس از پایان اعمال حج با پرونده ی پاک کار خود را از سر گیرد. هان مردمان! حاجیان دستگیری شده اند و هزینه هی سفرشان جبران می شود و جایگزین آن به آنان خواهد رسید. و البته خداوند پاداش نیکوکاران را تباه نخواهد کرد. هان مردمان! خانه ی خدا را با دین کامل و دانش ژرفی آن دیدار کنید و از زیارتگاهها جز با توبه و بازایستادن از گناهان برنگردید. هان مردمان! نماز را به پا دارید و زکات بپردازید همان سان که خداوند عزÙ‘وجل امر فرموده. پس اگر زمان بر شما دراز شد و کوتاهی کردید یا از یاد بردید، علی صاحب اختیار و تبیین کننده ی بر شماست. خداوند عزÙ‘وجل او راپس از من امانتدار خویش در میان آفریدگانش نهاده. همانا او از من و من از اویم. و او و فرزندان من از جانشینان او، پرسش هی شما راپاسخ دهند و آن چه را نمی دانید به شما می آموزند. Ø£ÙŽلا إِنÙ‘ÙŽ الÙ’حÙŽلالÙŽ وÙŽالÙ’حÙŽرامÙŽ Ø£ÙŽکÙ’ثÙŽرُمِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’ أُحصِیÙŽهُما وَأُعÙŽرِّفÙŽهُما فÙŽآمُرÙŽ بِالÙ’حÙŽلالِ وÙŽ اÙŽنهÙŽی عÙŽنِ الÙ’حÙŽرامِ فی مÙŽقامٍ واحِدٍ، فَأُمِرÙ’تُ Ø£ÙŽنÙ’ آخُذÙŽ الÙ’بÙŽیÙ’عÙŽهÙŽ مِنÙ’کُمÙ’ وÙŽالصÙ‘ÙŽفÙ’قÙŽهÙŽ لÙŽکُمÙ’ بِقÙŽبُولِ ماجِئÙ’تُ بِهِ عÙŽنِ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ فی عÙŽلِی Ø£میرِالÙ’مُؤْمِنینÙŽ وÙŽالØ£ÙŽوÙ’صِیاءِ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دِهِ الÙ‘ÙŽذینÙŽ هُمÙ’ مِنِّی وÙŽمِنÙ’هُ Ø¥مامÙŽهÙŒ فیهِمÙ’ قائِمÙŽهÙŒ، خاتِمُها الÙ’مÙŽهÙ’دی إِلی یÙŽوÙ’مٍ یÙŽلÙ’قÙŽی الله الÙ‘ÙŽذی یُقÙŽدِّرُ وÙŽ یÙŽقÙ’ضی. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، وÙŽ کُلُّ حÙŽلالٍ دÙŽلÙŽلÙ’تُکُمÙ’ عÙŽلÙŽیÙ’هِ وÙŽکُلُّ حÙŽرامٍ نÙŽهÙŽیÙ’تُکُمÙ’ عÙŽنÙ’هُ فَإِنِّی لÙŽمÙ’ Ø£ÙŽرÙ’جِعÙ’ عÙŽنÙ’ ذالِکÙŽ وÙŽ لÙŽمÙ’ أُبÙŽدِّلÙ’. Ø£ÙŽلا فÙŽاذÙ’کُرُوا ذالِکÙŽ وÙŽاحÙ’فÙŽظُوهُ وÙŽ تÙŽواصÙŽوÙ’ابِهِ، وÙŽلا تُبÙŽدِّلُوهُ وÙŽلاتُغÙŽیِّرُوهُ. Ø£ÙŽلا وÙŽ إِنِّی اُجÙŽدِّدُالÙ’قÙŽوÙ’لÙŽ: Ø£ÙŽلا فÙŽØ£ÙŽقیمُوا الصÙ‘ÙŽلاهÙŽ وÙŽآتُوا الزÙ‘ÙŽکاهÙŽ وَأْمُرُوا بِالÙ’مÙŽعÙ’روفِ وÙŽانÙ’هÙŽوÙ’ا عÙŽنِ الÙ’مُنÙ’کÙŽرِ. هان! روا و ناروا بیش از آن است که من شمارش کنم و بشناسانم و در این جا یکباره به روا فرمان دهم و از ناروا بازدارم. از این روی مØ£مورم از شما بیعت بگیرم که دست در دست من نهید در مورد پذیرش آن چه از سوی خداوند آورده ام درباری علی امیرالمؤمنین و اوصیای پس از او که آنان از من و اویند. و این امامت به وراثت پایدار است و فرجام امامان، مهدی است و استواری امامت تا روزی است که او با خداوند قدر و قضا دیدار کند. هان مردمان! شما را به هرگونه روا و ناروا راهنمایی کردم و از آن هرگز برنمی گردم. بدانید و آگاه باشید! آن ها را یاد کنید و نگه دارید و یکدیگر را به آن توصیه نمایید و در آن احکام خدا دگرگونی راه ندهید. هشدار که دوباره می گویم: بیدار باشید! نماز را به پا دارید. و زکات بپردازید. و امر به معروف کنید و از منکر بازدارید. Ø£ÙŽلاوَإِنÙ‘ÙŽ رَأْسÙŽ الْأَمÙ’رِ بِالÙ’مÙŽعÙ’رُوفِ Ø£ÙŽنÙ’ تÙŽنÙ’تÙŽهُوا إِلی قÙŽوÙ’لی وÙŽتُبÙŽلِّغُوهُ مÙŽنÙ’ لÙŽمÙ’ یÙŽحÙ’ضُرÙ’ وÙŽ تَأْمُروُهُ بِقÙŽبُولِهِ عÙŽنِّی وÙŽتÙŽنÙ’هÙŽوÙ’هُ عÙŽنÙ’ مُخالÙŽفÙŽتِهِ، فَإِنÙ‘ÙŽهُ Ø£ÙŽمÙ’رÙŒ مِنÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ وÙŽمِنِّی. وÙŽلا Ø£ÙŽمÙ’رÙŽ بِمÙŽعÙ’روفٍ وÙŽلا نÙŽهÙ’ی عÙŽنÙ’ مُنÙ’کÙŽرٍ إِلاÙ‘ÙŽمÙŽعÙŽ إِمامٍ مÙŽعÙ’صومٍ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، الÙ’قُرÙ’آنُ یُعÙŽرِّفُکُمÙ’ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽ الْأَئِمÙ‘ÙŽهÙŽ مِنÙ’ بÙŽعÙ’دِهِ وُلÙ’دُهُ، وÙŽعÙŽرÙ‘ÙŽفÙ’تُکُمÙ’ إِنÙ‘ÙŽهُمÙ’ مِنِّی وÙŽمِنÙ’هُ، حÙŽیÙ’ثُ یÙŽقُولُ الله فی کِتابِهِ: (وÙŽ جÙŽعÙŽلÙŽها کÙŽلِمÙŽهÙ‹ باقِیÙŽهÙ‹ فی عÙŽقِبِهِ). وÙŽقُلÙ’تُ: «لÙŽنÙ’ تÙŽضِلُّوا ما إِنÙ’ تÙŽمÙŽسÙ‘ÙŽکÙ’تُمÙ’ بِهِما&raquo. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، التÙ‘ÙŽقÙ’وی، التÙ‘ÙŽقÙ’وی، وÙŽاحÙ’ذÙŽرُوا السÙ‘اعÙŽهÙŽ کÙŽما قالÙŽ الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ: (إِنÙ‘ÙŽ زÙŽلÙ’زÙŽلÙŽهÙŽ السÙ‘اعÙŽهِ شÙŽیØ¡ÙŒ عÙŽظیمÙŒ). اُذÙ’کُرُوا الÙ’مÙŽماتÙŽ (وÙŽالÙ’مÙŽعادÙŽ) وÙŽالÙ’حِسابÙŽ وÙŽالÙ’مÙŽوازینÙŽ وÙŽالُْمحاسÙŽبÙŽهÙŽ بÙŽیÙ’نÙŽ یÙŽدÙŽی رÙŽبِّ الÙ’عالÙŽمینÙŽ وÙŽالثÙ‘ÙŽوابÙŽ وÙŽالÙ’عِقابÙŽ. فÙŽمÙŽنÙ’ جاØ¡ÙŽ بِالÙ’حÙŽسÙŽنÙŽهِ أُثیبÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’ها وÙŽ مÙŽنÙ’ جاØ¡ÙŽ بِالسÙ‘ÙŽیِّئÙŽهِ فÙŽلÙŽیÙ’سÙŽ لÙŽهُ فِی الجِنانِ نÙŽصیبÙŒ. و بدانید که ریشه ی امر به معروف این است که به گفته ی من درباره ی امامت برسید و سخن مرا به دیگران برسانید و غایبان را به پذیرش فرمان من توصیه کنید و آنان را از ناسازگاری سخنان من بازداریدØ› همانا سخن من فرمان خدا و من است و هیچ امر به معروف و نهی از منکری جز با امام معصوم تحقق و کمال نمی یابد. هان مردمان! قرآن بر شما روشن می کند که امامان پس از علی فرزندان اویند و من به شما شناساندم که آنان از او و از من اند. چرا که خداوند در کتاب خود می گوید: «امامت را فرمانی پایدار در نسل او قرار داد...» و من نیز گفته ام که: «مادام که به قرآن و امامان تمسک کنید، گمراه نخواهید شد.» هان مردمان! تقوا را، تقوا را رعایت کرده از سختی رستخیز بهراسید همان گونه که خداوند عزÙ‘وجل فرمود: «البته زمین لرزه ی روز رستاخیز حادثه ی بزرگ است...» مرگ، قیامت، و حساب و میزان و محاسبه ی در برابر پروردگار جهانیان و پاداش کیفر را یاد کنید. آن که نیکی آورد، پاداش گیرد. و آن که بدی کرد، بهره ی از بهشت نخواهد برد. بخش یازدهم خطبه غدیر: بیعت گرفتن رسمی مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽکُمÙ’ Ø£ÙŽکÙ’ثÙŽرُ مِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’ تُصافِقُونی بِکÙŽفٍّ واحِدٍ فی وÙŽقÙ’تٍ واحِدٍ، وÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽمÙŽرÙŽنِی الله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽنÙ’ آخُذÙŽ مِنÙ’ Ø£ÙŽلÙ’سِنÙŽتِکُمُ الْإِقÙ’رارÙŽ بِما عÙŽقÙ‘ÙŽدÙ’تُ لِعÙŽلِی Ø£ÙŽمیرِالÙ’مُؤْمنینÙŽ، وÙŽلِمÙŽنÙ’ جاØ¡ÙŽ بÙŽعÙ’دÙŽهُ مِنÙŽ الْأَئِمÙ‘ÙŽهِ مِنÙ‘ی وÙŽ مِنÙ’هُ، عÙŽلی ما Ø£ÙŽعÙ’لÙŽمÙ’تُکُمÙ’ Ø£ÙŽنÙ‘ÙŽ ذُرِّیÙ‘ÙŽتی مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ. فÙŽقُولُوا بِأَجÙ’مÙŽعِکُمÙ’: «Ø¥ÙنÙ‘ا سامِعُونÙŽ مُطیعُونÙŽ راضُونÙŽ مُنÙ’قادُونÙŽ لِما بÙŽلÙ‘ÙŽغÙ’تÙŽ عÙŽنÙ’ رÙŽبِّنا وÙŽرÙŽبِّکÙŽ فی Ø£ÙŽمÙ’رِ إِمامِنا عÙŽلِی Ø£ÙŽمیرِالÙ’مُؤْمِنینÙŽ وÙŽ مÙŽنÙ’ وُلِدÙŽ مِنÙ’ صُلÙ’بِهِ مِنÙŽ الْأَئِمÙ‘ÙŽهِ. نُبایِعُکÙŽ عÙŽلی ذالِکÙŽ بِقُلوُبِنا وÙŽØ£ÙŽنÙ’فُسِنا وÙŽØ£ÙŽلÙ’سِنÙŽتِنا وÙŽØ£ÙŽیÙ’دینا. علی ذالِکÙŽ نÙŽحÙ’یی وÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ نÙŽموتُ وÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هِ نُبÙ’عÙŽثُ. وÙŽلانُغÙŽیِّرُ وÙŽلانُبÙŽدِّلُ، وÙŽلا نÙŽشُکُّ (وÙŽلانÙŽجÙ’حÙŽدُ) وÙŽلانÙŽرÙ’تابُ، وÙŽلا نÙŽرÙ’جِعُ عÙŽنِ الÙ’عÙŽهÙ’دِ وÙŽلا نÙŽنÙ’قُضُ الÙ’میثاقÙŽ. هان مردمان! شما بیش از آنید که در یک زمان با یک دست من بیعت نمایید. از این روی خداوند عزÙ‘وجل به من دستور داده که از زبان شما اقرار بگیرم و پیمان ولایت علی امیرالمؤمنین را محکم کنم و نیز بر امامان پس از او که از نسل من و اویندØ› همان گونه که اعلام کردم که ذرÙ‘یÙ‘ه من از نسل اوست. پس همگان بگویید: «البتÙ‘ه که سخنان تو را شنیده پیروی می کنیم و از آن ها خشنودیم و بر آن گردن گذار و بر آن چه از سوی پروردگارمان در امامت اماممان علی امیرالمؤمنین و امامان دیگر - از صلب او - به ما ابلاغ کردی، با تو پیمان می بندیم با دل و جان و زبان و دست هایمان. با این پیمان زنده ایم و با آن خواهیم مرد و با آن اعتقاد برانگیخته می شویم. و هرگز آن را دگرگون نکرده شکÙ‘ و انکار نخواهیم داشت و از عهد و پیمان خود برنمی گردیم. وÙŽعÙŽظÙ’تÙŽنا بِوÙŽعÙ’ظِ الله فی عÙŽلِی Ø£ÙŽمیرِالÙ’مؤْمِنینÙŽ وÙŽالْأَئِمÙ‘ÙŽهِ الÙ‘ÙŽذینÙŽ ذÙŽکÙŽرÙ’تÙŽ مِنÙ’ ذُرِّیتِکÙŽ مِنÙ’ وُلÙ’دِهِ بÙŽعÙ’دÙŽهُ، الÙ’حÙŽسÙŽنِ وÙŽالÙ’حُسÙŽیÙ’نِ وÙŽ مÙŽنÙ’ نÙŽصÙŽبÙŽهُ الله بÙŽعÙ’دÙŽهُما. فÙŽالÙ’عÙŽهÙ’دُ وÙŽالÙ’میثاقُ لÙŽهُمÙ’ مَأْخُوذÙŒ مِنÙ‘ÙŽا، مِنÙ’ قُلُوبِنا وÙŽØ£ÙŽنÙ’فُسِنا وÙŽØ£ÙŽلÙ’سِنÙŽتِنا وÙŽضÙŽمائِرِنا وÙŽØ£ÙŽیÙ’دینا. مÙŽنÙ’ Ø£ÙŽدÙ’رÙŽکÙŽها بِیÙŽدِهِ وÙŽ إِلاÙ‘ÙŽ فÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙŽقÙŽرÙ‘ÙŽ بِلِسانِهِ، وÙŽلا نÙŽبÙ’تÙŽغی بِذالِکÙŽ بÙŽدÙŽلاÙ‹ وÙŽلایÙŽرÙŽی الله مِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’فُسِنا حِوÙŽلاÙ‹. نÙŽحÙ’نُ نُؤَدÙ‘ی ذالِکÙŽ عÙŽنÙ’کÙŽ الÙ‘دانی والقاصی مِنÙ’ اÙŽوÙ’لادِنا واÙŽهالینا، وÙŽ نُشÙ’هِدُالله بِذالِکÙŽ وÙŽ کÙŽفی بِالله شÙŽهیداÙ‹ وÙŽØ£ÙŽنÙ’تÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’نا بِهِ شÙŽهیدÙŒ مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، ماتÙŽقُولونÙŽ؟ فَإِنÙ‘ÙŽ الله یÙŽعÙ’لÙŽمُ کُلÙ‘ÙŽ صÙŽوÙ’تٍ وÙŽ خافِیÙŽهÙŽ کُلِّ نÙŽفÙ’سٍ، (فÙŽمÙŽنِ اهÙ’تÙŽدی فÙŽلِنÙŽفÙ’سِهِ وÙŽ مÙŽنÙ’ ضÙŽلÙ‘ÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽما یÙŽضِلُّ عÙŽلÙŽیÙ’ها)، وÙŽمÙŽنÙ’ بایÙŽعÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽما یُبایِعُ الله، (یÙŽدُالله فÙŽوÙ’قÙŽ Ø£ÙŽیÙ’دیهِمÙ’). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، فÙŽبایِعُوا الله وÙŽ بایِعُونی وÙŽبایِعُوا عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ Ø£ÙŽمیرÙŽالÙ’مُؤْمِنینÙŽ وÙŽالÙ’حÙŽسÙŽنÙŽ وÙŽالÙ’حُسÙŽیÙ’نÙŽ وÙŽالْأَئِمÙ‘ÙŽهÙŽ (مِنÙ’هُمÙ’ فِی الدُّنÙ’یا وÙŽالÙ’آخِرÙŽهِ) کÙŽلِمÙŽهÙ‹ باقِیÙŽهÙ‹. ی رسول خدا ما را به فرمان خدا پند دادی درباره ی علی امیرالمؤمنین و امامان از نسل خود و او، که حسن و حسین و آنان که خداوند پس از آنان برپا کرده است. پس عهد و پیمان از ما گرفته شد از دل و جان و زبان و روح و دستانمان. هر کس توانست با دست وگرنه با زبان پیمان بست. و هرگز پیمانمان را دگرگون نخواهیم کرد و خداوند از ما شکست عهد نبیند. و نیز فرمان تو را به نزدیک و دور از فرزندان و خویشان خود خواهیم رسانید و خداوند را بر آن گواه خواهیم گرفت. و هر آینه خداوند بر گواهی کافی است و تو نیز بر ما گواه باش.» هان مردمان! چه می گویید؟ همانا خداوند هر صدایی را می شنود و آن را که از دل ها می گذرد می داند. «هر آن کس هدایت پذیرفت، به خیر خویش پذیرفته. و آن که گمراه شد، به زیان خود رفته.» و هر کس بیعت کند، هر آینه با خداوند پیمان بستهØ› که «دست خدا بالی دستان آن هاست.» هان مردمان! اینک با خداوند بیعت کنید و با من پیمان بندید و با علی امیرالمؤمنین و حسن و حسین و امامان پس از آنان از نسل آنان که نشانه ی پایدارند در دنیا و آخرت. یُهÙ’لِکُ الله مÙŽنÙ’ غÙŽدÙŽرÙŽ وÙŽ یÙŽرÙ’حÙŽمُ مÙŽنÙ’ وÙŽ فی، (وÙŽ مÙŽنÙ’ نÙŽکÙŽثÙŽ فَإِنÙ‘ÙŽما یÙŽنÙ’کُثُ عÙŽلی نÙŽفÙ’سِهِ وÙŽ مÙŽنÙ’ Ø£ÙŽوÙ’فی بِما عاهÙŽدÙŽ عÙŽلÙŽیÙ’هُ الله فÙŽسÙŽیُؤْتیهِ Ø£ÙŽجÙ’راÙ‹ عÙŽظیماÙ‹). مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، قُولُوا الÙ‘ÙŽذی قُلÙ’تُ لÙŽکُمÙ’ وÙŽسÙŽلِّمُوا عÙŽلی عÙŽلی بِإِمÙ’رÙŽهِ الÙ’مُؤْمِنینÙŽ، وÙŽقُولُوا: (سÙŽمِعÙ’نا وÙŽ Ø£ÙŽطÙŽعÙ’نا غُفÙ’رانÙŽکÙŽ رÙŽبÙ‘ÙŽنا وÙŽ إِلÙŽیÙ’کÙŽ الÙ’مÙŽصیرُ)، وÙŽ قُولوا: (اÙŽلÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘ÙŽهِ الÙ‘ÙŽذی هÙŽدانا لِهذا وÙŽ ما کُنÙ‘ا لِنÙŽهÙ’تÙŽدِی لÙŽوÙ’لا Ø£ÙŽنÙ’ هÙŽدانÙŽا الله) الآیه. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، إِنÙ‘ÙŽ فÙŽضائِلÙŽ عÙŽلی بÙ’نِ Ø£ÙŽبی طالِبٍ عِنÙ’دÙŽالله عÙŽزÙ‘ÙŽوÙŽجÙŽلÙ‘ÙŽ - وÙŽ قÙŽدÙ’ Ø£ÙŽنÙ’زÙŽلÙŽهافِی الÙ’قُرÙ’آنِ - Ø£ÙŽکÙ’ثÙŽرُ مِنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’ أُحÙ’صِیÙŽها فی مÙŽقامٍ واحِدٍ، فÙŽمÙŽنÙ’ Ø£ÙŽنÙ’بÙŽاÙŽکُمÙ’ بِها وÙŽ عÙŽرÙŽفÙŽها فÙŽصÙŽدِّقُوهُ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، مÙŽنÙ’ یُطِعِ الله وÙŽ رÙŽسُولÙŽهُ وÙŽ عÙŽلِیÙ‘اÙ‹ وÙŽ الْأَئِمÙŽهÙŽ الÙ‘ÙŽذینÙŽ ذÙŽکرÙ’تُهُمÙ’ فÙŽقÙŽدÙ’ فازÙŽفÙŽوÙ’زاÙ‹ عÙŽظیماÙ‹. خداوند مکÙ‘اران را تباه می کند و به باوفایان مهر می ورزد. «هر که پیمان شکند» جز این نیست که به زیان خود گام برداشته، و هر که بر عهدی که با خدا بسته پابرجا ماند، به زودی خدا او را پاداش بزرگی خواهد داد.» هان مردمان! آن چه بر شما برگفتم بگویید و به علی با لقب امیرالمؤمنین سلام کنید و بگویید: «شنیدیم و فرمان می بریم پروردگارا، آمرزشت خواهیم و بازگشت به سوی تو است.» و نیز بگویید: «تمام سپاس و ستایش خدایی راست که ما را به این راهنمایی فرمود وگرنه راه نمی یافتیم» - تا آخر آیه. هان مردمان! هر آینه برتری هی علی بن ابی طالب نزد خداوند عزÙ‘وجل - که در قرآن نازل فرموده - بیش از آن است که من یکباره برشمارم. پس هر کس از مقامات او خبر داد و آن ها را شناخت او را تصدیق و تØ£یید کنید. هان مردمان! آن کس که از خدا و رسولش و علی و امامانی که نام بردم پیروی کند، به رستگاری بزرگی دست یافته است. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘ÙŽاسِ، السÙ‘ابِقُونÙŽ إِلی مُبایÙŽعÙŽتِهِ وÙŽ مُوالاتِهِ وÙŽ التÙ‘ÙŽسÙ’لیمِ عÙŽلÙŽیÙ’هِ بِإِمÙ’رÙŽهِ الÙ’مُؤْمِنینÙŽ أُولئکÙŽ هُمُ الÙ’فائزُونÙŽ فی جÙŽنÙ‘اتِ النÙ‘ÙŽعیمِ. مÙŽعاشِرÙŽالنÙ‘اسِ، قُولُوا ما یÙŽرÙ’ضÙŽی الله بِهِ عÙŽنÙ’کُمÙ’ مِنÙŽ الÙ’قÙŽوÙ’لِ، فَإِنÙ’ تÙŽکÙ’فُرُوا Ø£ÙŽنÙ’تُمÙ’ وÙŽ مÙŽنÙ’ فِی الْأَرÙ’ضِ جÙŽمیعاÙ‹ فÙŽلÙŽنÙ’ یÙŽضُرÙ‘ÙŽالله شÙŽیÙ’ئاÙ‹. اللهمÙ‘ÙŽ اغÙ’فِرÙ’ لِلÙ’مُؤْمِنینÙŽ (بِما Ø£ÙŽدÙ‘ÙŽیÙ’تُ وÙŽØ£ÙŽمÙŽرÙ’تُ) وÙŽاغÙ’ضِبÙ’ عÙŽلÙŽی (الÙ’جاحِدینÙŽ) الÙ’کافِرینÙŽ، وÙŽالÙ’حÙŽمÙ’دُ لِلÙ‘ÙŽهِ رÙŽبِّ الÙ’عالÙŽمینÙŽ. هان مردمان! سبقت جویان به بیعت و پیمان و سرپرستی او و سلام بر او با لقب امیرالمؤمنین، رستگارانند و در بهشت هی پربهره خواهند بود. هان مردمان! آن چه خدا را خشنود کند بگویید. پس اگر شما و تمامی زمینیان کفران ورزند، خدا را زیانی نخواهد رسانید. پروردگارا، آنان را که به آن چه ادا کردم و فرمان دادم ایمان آوردند، بیامرز. و بر منکران کافر خشم گیر! و الحمدللÙ‘ه ربÙ‘ العالمین. منبع : باشگاه خبرنگاران حوان منبع عکس : سایت شفقنا