روایت جالب از سلمان فارسی از زبان رهبری / چرا سلمان مورد علاقه اهل بیت (ع) بود؟

سایت نودیها :  نشریه «خط حزب‌الله» در صدوهجدهمین شماره خود با انتشار خبر ویژه‌ای از شرح حدیث درس خارج رهبر انقلاب نوشت:

حضرت آیت الله خامنه‌ای رهبر انقلاب در ابتدای درس خارج روز دوشنبه مورخ ۲ بهمن‌ماه، به ذکر حدیثی(۱) از امام صادق(ع)، درباره خصوصیات جناب سلمان فارسی پرداختند. نظر به اینکه این حدیث می‌تواند الگویی اخلاقی و رفتاری برای نیروهای مؤمن و انقلابی باشد، خط حزب‌الله برای اولین‌بار آن را منتشر می‌کند.

بسم اللÙ‘ÙŽه الرÙ‘حمن الرÙ‘حیم. الحمد للÙ‘ه ربÙ‘ العالمین و الصÙ‘لاه و السÙ‘لام علی سیÙ‘دنا محمÙ‘د و آله الطÙ‘اهرین و لعنه اللÙ‘ه علی اعدائهم اجمعین. «عÙŽن مÙŽنصورِ بنِ بÙŽزرÙŽج، قال: قُلتُ لِأَبی عÙŽبدِاللÙ‘هِ الصÙ‘ادِق (علیه‌السÙ‘لام): ما Ø£ÙŽکثÙŽرÙŽ ما Ø£ÙŽسمÙŽعُ مِنکÙŽ یا سÙŽیِّدی ذِکرÙŽ سÙŽلمانÙŽ الفارسی»، راوی می‌گوید چقدر من زیاد می‌شنوم از شما که نام سلمان را می‌برید و از او یاد می‌کنید. معلوم می‌شود که حضرت امام صادق (علیه‌السÙ‘لام) مکرÙ‘ر در مکرÙ‘ر راجع به سلمان مطالبی را می‌فرموده‌اند. این شخص تعجÙ‘ب می‌کند که چیست که اینقدر موجب شده شما به او توجÙ‘ه دارید، یا شاید مثلاÙ‹ به او محبÙ‘ت دارید و از این قبیل. «فÙŽقال: لاتÙŽقُل «الفارسی» وÙŽ لکِن قُل سÙŽلمانÙŽ المُحÙŽمÙ‘ÙŽدی»، یعنی نسبتِ او، فراتر از نسبت قومی و میهنی استØ› نسبت دینی است. این البتÙ‘ه به هیچ‌وجه، طعن به قوم فارس نیستØ› پیغمبر اکرم و ائمÙ‘ه (علیهم‌السÙ‘لام) از فارس - مردم ایران- تمجید کردند، تعریف کردندØ› در این که تردیدی نیست. می‌خواهد بفرماید که این شخص، فراتر و بالاتر از این است که به نسبتِ قومی شناخته بشودØ› نسبتِ او، نسبتِ عقیده و دین و پیامبر استØ› او کØ£نÙ‘ه –مثلاÙ‹- فرزند پیغمبر است.

«Ø£ÙŽ تÙŽدری ما کÙŽثرÙŽهُ ذِکری لÙŽه؟» حضرت فرمود می‌دانی چرا؟ «قُلتُ: لا. قال: ثÙŽلاثِ خِصالٍ»، سه خصوصیÙ‘ت در سلمان بود که این موجب می‌شود که من او را زیاد یاد کنم و نام او را ببرم -لابد مثلاÙ‹- اجلال کنم او را، تعظیم کنم او را یا محبÙ‘ت به او بورزم. «Ø£ÙŽحÙŽدُها: ایثارُه هÙŽوی Ø£ÙŽمیرِالمُؤمِنین (علیه‌السÙ‘لام) عÙŽلی هÙŽوی نÙŽفسِه»، چیست آن سه خصلت؟ یکی‌اش این است: میل امیرالمؤمنین را بر میلِ خود غلبه می‌داد. از این معلوم می‌شود که بیش از یک بار چنین چیزی اتÙ‘فاق افتاده که حضرت چیزی را اراده کردند، سلمان چیز دیگری در دل خود و در ذهن خود می‌خواسته است ولیکن میل و هوای امیرالمؤمنین را  -«هÙŽوی» یعنی میل- بر میل خود ترجیح داده است. ببینید مقام امیرالمؤمنین راØ› حالا البتÙ‘ه اینها که گوشه‌وکنارهای آن عظمت و آن جلالت الهی و ملکوتی و جبروتی است ولی خب، اینها همه، هرکدام یک نشانه است.

«وÙŽ الثÙ‘انیÙŽه: حُبُّهُ لِلفُقÙŽراØ¡ وÙŽ اختیارُه اِیÙ‘اهُم عÙŽلی Ø£ÙŽهلِ الثÙ‘ÙŽروÙŽهِ وÙŽ العÙŽدÙŽد»، دوÙ‘م: فقرا را دوست می‌داشت. بعضی‌ها از طبقه‌ی مستضعف جامعه اصلاÙ‹ بدشان می‌آیدØ› حاضر نیستند طرف آنها بروند، نگاه بکنند به آنها! خودشان را برتر از آنها می‌دانندØ› او نهØ› فقرا را دوست می‌داشت، آنها را بر اهل ثروت ترجیح می‌داد. اگر فرض بفرمایید در یک جایی امر دایر بود بین یک سرمایه‌دارِ محترمِ خیلی پول‌داری یا یک فقیری، یا باید مثلاÙ‹ خانه‌ی این برود یا خانه‌ی آن برود، یا باید به این سلام کند یا باید به آن سلام کند، این فقیر را بر آن غنی ترجیح می‌دادØ› اینها درس است دیگر. ما طلبه‌ها، ما جامعه‌ی روحانیÙ‘ت و علمی، یکی از خصوصیÙ‘ات‌مان از اوÙ‘ل همین بوده است که با ضعفا و طبقه‌ی ضِعاف نزدیک بوده‌ایمØ› این خیلی امتیاز بزرگی است. بله، گاهی پول‌دارها ممکن بود سراغ یک عالمی هم بیایند، او هم یک احترامی بکند امÙ‘ا معاشرت روحانیÙ‘ون ما، علمای ما، مراجع ما، ائمÙ‘ه‌‌ی جماعت ما -علمائی که بودند با مردم- عمدتاÙ‹ با مردم فقیر و زیر متوسÙ‘ط بوده استØ› این خیلی چیز مهمÙ‘ی استØ› این را باید نگه بداریم. حالا که علما و روحانیÙ‘ت، به یک موقعیÙ‘تی در عالم سیاست دست پیدا کرده‌اند، نباید آنچه را تاریخچه‌ی ما و سنÙ‘ت کهن ما است از دست بدهیم. اینکه در یک شهری یک عالمی مثلاÙ‹ باشد، ولی بین مردم معروف باشد که ایشان با تجÙ‘ار و با پول‌دارها و با باغ‌دارها و مانند اینها اُنس دارد - مهمانی خانه‌ی اینØ› مهمانی در باغ آن- امÙ‘ا با فقرا نه، اُنسی نداردØ› این چیز خوبی نیست. این هم یک خصوصیÙ‘ت.

«وÙŽ الثÙ‘الِثÙŽه: حُبُّهُ لِلعِلمِ وÙŽ العُلÙŽماØ¡»، یکی هم این سوÙ‘می: جناب سلمان علم را دوست می‌داشت، علما را دوست می‌داشت. این سه خصوصیÙ‘ت در این بزرگوار، موجب می‌شود که امام صادقِ با آن جلالت و عظمت، نسبت به او گرایش پیدا کند، محبÙ‘ت -یا تجلیل و تعظیم- نسبت به او بکند. «Ø¥ÙنÙ‘ÙŽ سÙŽلمانÙŽ کانÙŽ عÙŽبداÙ‹ صالِحاÙ‹ حÙŽنیفاÙ‹ مُسلِماÙ‹ وÙŽ ما کانÙŽ مِنÙŽ المُشرِکین»، می‌فرمایند: سلمان بنده‌ی صالحِ حنیفِ مسلمان است و از مشرکین نیست.

۱) امالی طوسی، مجلس پنجم، ص ۱۳۳

فارس