✍️ نویسنده: islammoviea
🏷️ دسته: 65
📊 بازدید: 1,302
امام کیست/ بیان نورانی امام رضا(ع) درباره صفت و فضل امام
گروه فرهنگی- کتاب شریف عیون Ø£خبار الرضا شامل روایات زیبایی از امام هشتم شیعیان حضرت علی ابن موسی الرضا(علیهما السلام) است که خواندن این روایات شریفه در این روز و شب‌های گرامی، شیرینی دو چندانی دارد.
به مناسبت سالروز ولادت با سعادت ولی نعمت‌مان حضرت ابالحسن امام رضا علیهما‌السلام، صفحه پایگاه اطلاع رسانی رجانیوز را متبرک به بیانی نورانی از آن نور الهی می‌کنیم که به نقل از همین کتاب (ترجمه غفارÙ‰ و مستفید، ج1 ص 444 باب 20)، شریف درباره صفت امام، امامت، فضل و رتبه امام است.
مشروح در ادامه
عبد العزیز بن مسلم گوید: در زمان علىّ بن موسÙ‰ الرÙ‘ضا علیهما السÙ‘لام در مرو بودیم، از آغاز ورود - روز جمعه- در مسجد جامع آن شهر گرد آمده بودیم و مردم در باره امامت و اختلافات زیاد مردم در آن مورد، بحث و گفتگو مÙ‰کردند، من نزد آقا و سرورم حضرت رضا- علیه السÙ‘لام- رفتم و گفت‌وگوهاÙ‰ مردم را به عرض ایشان رساندم.
حضرت تبسÙ‘مÙ‰ کرده فرمودند: اÙ‰ عبد العزیز! مردم اطÙ‘لاعÙ‰ ندارند، از دین خود به نیرنگ گمراه شدهاند، خداوند تبارک و تعالÙ‰ پیامبر خود را قبض روح نکرد مگر بعد از اینکه دین را براÙ‰ او کامل گردانید و قرآن را که بیان همه چیز در آن است، بر او نازل فرمود، حلال و حرام، حدود و احکام و جمیع نیازمندÙ‰ها را به طور تمام و کمال در آن بیان فرمود و گفت: «ما فÙŽرÙ‘ÙŽطÙ’نا فÙی الÙ’کÙتابÙ مÙنÙ’ شÙŽیْءٻ (در کتاب هیچ چیز را فروگذار نکردیم- انعام: 38) و در حجّة الوداع که در آخر عمر حضرت رسول صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله واقع شد این آیه را نازل فرمود: «الÙ’یÙŽوÙ’مÙŽ Ø£ÙŽکÙ’مÙŽلÙ’تÙ لÙŽکÙمÙ’ دÙینÙŽکÙمÙ’ وÙŽ Ø£ÙŽتÙ’مÙŽمÙ’تÙ عÙŽلÙŽیÙ’کÙمÙ’ نÙعÙ’مÙŽتÙی وÙŽ رÙŽضÙیتÙ لÙŽکÙمÙ الْإÙسÙ’لامÙŽ دÙیناÙ‹» (امروز دین شما را برایتان کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دین، براÙ‰ شما پسندیدم- مائده: 3) و مسØ£له امامت، تمامکننده و کاملکننده دین است، و حضرت رسول صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله قبل از وفات خود، دین را براÙ‰ مردم توضیح داده، تبیین فرمود، و راه آن را براÙ‰ آنان آشکار کرد، آنان را در مسیر حقÙ‘ قرار داد و علىّ علیه السÙ‘لام را بعنوان امام و راهنما برایشان تعیین فرمود، و تمام آنچه را که مردم به آن نیازمندند، بیان فرمود، هر کس گمان کند خداوند دین خود را کامل نکرده، در حقیقت کتاب خدا را ردÙ‘ کرده است، و هر کس کتاب خدا را ردÙ‘ کند کافر است، آیا مردم به قدر و ارزش امامت و موقعیÙ‘ت آن در بین امÙ‘ت آگاهند تا انتخابات آنان در آن مورد قابل قبول باشد؟!
امامت، جلیل القدرتر، عظیم الشّأنتر، والاتر، منیعتر و عمیقتر از آن است که مردم با عقول خود آن را درک کنند، یا با آرا و عقائد خویش آن را بفهمند یا بتوانند با انتخاب خود امامÙ‰ برگزینند، امامت چیزÙ‰ است که خداوند بعد از نبوÙ‘ت و خلÙ‘ت (مقام خلیل اللÙ‘هÙ‰) در مقام سوم، ابراهیم خلیل علیه السÙ‘لام را بدان اختصاص داده به آن فضیلت مشرÙ‘ف فرمود، و نام او را بلند آوازه کرد، خداوند مÙ‰فرماید: «Ø¥ÙنÙ‘Ùی جاعÙلÙکÙŽ لÙلنÙ‘ÙŽاس٠إÙماماÙ‹» (اÙ‰ ابراهیم! تو را براÙ‰ مردم، امام برگزیدم- بقره: 124) و ابراهیم علیه السÙ‘لام از خوشحالÙ‰ گفت: «وÙŽ مÙنÙ’ ذÙرÙ‘ÙیÙ‘ÙŽتÙی» (آیا از فرزندان و نسل من هم امام برگزیدهاÙ‰؟ بقره: 124) خداوند فرمود: «لا یÙŽنالÙ عÙŽهÙ’دÙی الظÙ‘ÙŽالÙمÙینÙŽ» (عهد من به ظالمین نمÙ‰رسد- بقره: 124) و این آیه امامت هر ظالمÙ‰ را تا روز قیامت ابطال مÙ‰کند. و بدین ترتیب امامت در خواصÙ‘ و پاکان قرار گرفت.
سپس خداوند با قرار دادن امامت در خواصÙ‘ و پاکان از نسل او، وÙ‰ را گرامÙ‰ داشت و فرمود: «وÙŽ وÙŽهÙŽبÙ’نا لÙŽه٠إÙسÙ’حاقÙŽ وÙŽ یÙŽعÙ’قÙوبÙŽ نافÙلَةً وÙŽ کÙلًّا جÙŽعÙŽلÙ’نا صالÙحÙینÙŽ وÙŽ جÙŽعÙŽلÙ’ناهÙمÙ’ Ø£ÙŽئÙمَّةً یÙŽهÙ’دÙونÙŽ بÙØ£ÙŽمÙ’رÙنا وÙŽ Ø£ÙŽوÙ’حÙŽیÙ’نا Ø¥ÙلÙŽیÙ’هÙمÙ’ فÙعÙ’لÙŽ الÙ’خÙŽیÙ’راتÙ وÙŽ Ø¥ÙقامÙŽ الصÙ‘ÙŽلاØ©Ù وÙŽ Ø¥ÙیتاØ¡ÙŽ الزÙ‘ÙŽکاØ©Ù وÙŽ کانÙوا لÙŽنا عابÙدÙینÙŽ» (اسحق و نیز یعقوب را- اضافه بر خواستهاش- به او بخشیدیم، و همگÙ‰ آنان را از صالحین قرار دادیم، آنان را امامانÙ‰ قرار دادیم که به دستور ما هدایت مÙ‰کردند و انجام کارهاÙ‰ نیک و اقامه نماز و پرداخت زکات را به آنان وحÙ‰ کرده دستور دادیم، و ما را عبادت مÙ‰کردند- انبیاØ¡: 73/ 74). و امامت به همین ترتیب در نسل او باقÙ‰ بود و یکÙ‰ بعد از دیگرÙ‰ نسل به نسل آن را به ارث مÙ‰بردند تا اینکه پیامبر اسلام صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله وارث آن گردید.
خداوند مÙ‰فرماید: «Ø¥ÙنÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽوÙ’لÙŽÙ‰ النÙ‘ÙŽاسÙ بÙØ¥ÙبÙ’راهÙیمÙŽ لÙŽلÙ‘ÙŽذÙینÙŽ اتÙ‘ÙŽبÙŽعÙوهÙ وÙŽ هذÙŽا النÙ‘ÙŽبÙیÙ‘Ù وÙŽ الÙ‘ÙŽذÙینÙŽ آمÙŽنÙوا وÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙ وÙŽلÙیÙ‘Ù الÙ’مÙؤْمÙنÙینÙŽ» (سزاوارترین و شایستهترین مردم در انتساب به ابراهیم کسانÙ‰ هستند که او را پیروÙ‰ نمودند و این پیامبر و نیز کسانÙ‰ که ایمان آوردند. و خداوند ولیÙ‘ مؤمنین است- آل عمران: 67) و این امامت خاصÙ‘ حضرت رسول صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله بود که به امر خدا- به همان گونه که خداوند واجب فرموده بود- بعهده علىّ علیه السÙ‘لام قرار داد و سپس در آن دسته از نسل حضرت علىّ علیهم السÙ‘لام که برگزیده بودند، و خداوند علم و ایمان به ایشان داده، قرار گرفت.
خداوند مÙ‰فرماید: «وÙŽ قالÙŽ الÙ‘ÙŽذÙینÙŽ Ø£ÙوتÙوا الÙ’عÙلÙ’مÙŽ وÙŽ الْإÙیمانÙŽ لÙŽقÙŽدÙ’ لÙŽبÙثÙ’تÙمÙ’ فÙی کÙتابÙ اللÙ‘ÙŽه٠إÙلÙ‰ یÙŽوÙ’مÙ الÙ’بÙŽعÙ’ثÙ فÙŽهذا یÙŽوÙ’مÙ الÙ’بÙŽعÙ’ثÙ» (کسانÙ‰ که علم و ایمان به ایشان داده شده بود، خطاب به مجرمینÙ‰ که بعد از قیام قیامت مÙ‰گفتند: بیش از اندک زمانÙ‰، در قبر نماندهاید گفتند: شما در کتاب و علم خدا، تا روز قیامت در قبر ماندهاید و امروز همان روز قیامت است- روم: 56) پس این امامت در اولاد علÙ‰ علیه السÙ‘لام تا روز قیامت خواهد بود، زیرا پیامبرÙ‰ بعد از محمÙ‘د صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله نخواهد آمد. حال، چگونه این جاهلان مÙ‰خواهند انتخاب کنند؟ امامت مقام انبیا، و ارث اوصیا است، امامت نمایندگÙ‰ خداوند- عزÙ‘ و جلÙ‘- و جانشینÙ‰ پیامبر، و مقام امیر المؤمنین و میراث حسن و حسین علیهما السÙ‘لام است.
امامت زمام دین و باعث نظم مسلمین و صلاح دنیا و عزÙ‘ت مؤمنین است. امامت پایه بالنده اسلام و شاخه و نتیجه والاÙ‰ آن است، توسÙ‘ط امام است که نماز و زکات و روزه و حجÙ‘ و جهاد به کمال خود مÙ‰رسد، و فىء و صدقات وفور مÙ‰یابد، و حدود و احکام جارÙ‰ مÙ‰شود، و مرزها حفظ و حراست مÙ‰شود، امام حلال خدا را حلال، و حرام خدا را حرام می‌کند، و حدود او را جارÙ‰ مÙ‰نماید و از دین خدا دفاع کرده، با حکمت و موعظه نیکو و دلیل قاطع، مردم را به راه پروردگارش فرا مÙ‰خواند، امام همچون خورشید درخشان جهان است، خورشیدÙ‰ که دور از دسترس دست‌ها و چشم‌ها در افق قرار دارد، امام، ماه نورانÙ‰، چراغ درخشان، نور ساطع و ستاره راهنما در دل تاریکÙ‰ها و صحراهاÙ‰ خشک و بÙ‰آب و علف و موج‌هاÙ‰ وحشتناک دریاها است.
امام همچون آب گوارا بر تشنگان است، راهنماÙ‰ هدایت و منجÙ‰ از هلاکت است. امام همچون آتشÙ‰ است در بلندÙ‰هاÙ‰ بیابان‌ها، کسÙ‰ که از سرما به آن آتش پناه برد، او را گرم مÙ‰کند، و در مهلکهها راهنمایÙ‰ مÙ‰کند، هر کس از او دست بکشد، هلاک خواهد شد.
امام ابر پر باران و باران پر برکت است، خورشید درخشان و زمین گسترده است، او چشمه جوشان و باغ و برکه است.
امام امینÙ‰ است همراه، پدرÙ‰ است مهربان، او برادر تنÙ‰ است، در مصائب پناه بندگان است.
امام امین خدا در زمین و حجÙ‘ت او بر بندگان است، او خلیفه خدا در کشور اوست، امام دعوتکننده مردم بسوÙ‰ خدا و مدافع حرمت‌هاÙ‰ الهÙ‰ است.
امام از گناهان پاک است و از عیوب مبرّى، علم به او اختصاص دارد، حلیم و بردبار است، مایه نظم دین و عزت مسلمین است، باعث خشم منافقین و هلاکت کافرین است.
امام در دوران خود نظیر ندارد، کسÙ‰ به او نزدیک نیست، هیچ دانشمندÙ‰ با او هم‌تراز نیست، بدل ندارد، مثل و مانند ندارد، بدون اینکه به دنبال فضیلت باشد و یا خود فضیلت به‌دست آورده باشد، فضیلت به او اختصاص یافته است و خداوند بخشاینده با فضیلت، فضل را به او اختصاص داده است.
پس کیست که بتواند امام را بشناسد یا او را انتخاب کند؟! نه، هرگز، هرگز، در وصف شØ£نÙ‰ از شئون او و فضیلتÙ‰ از فضائل او عقول به گمراهÙ‰ افتاده و حیران و سرگردان مانده است، و دیدگان درمانده و ناتوان گشته و بزرگان احساس کوچکÙ‰ مÙ‰کنند، و حکما حیرانند، عقل عقلا کوتاه است، خطبا از خطابه باز ماندهاند و عقلا و دانایان از درکش عاجز شدهاند، و شعرا از شعر گفتن ناتوان گشتهاند و ادبا عاجز شدهاند و بلغا خسته و ناتوان شدهاند و همگÙ‰ به عجز و ناتوانÙ‰ (خود) معترفند، چگونه مÙ‰توان او را وصف کرده و کنه او را بیان نمود، یا چیزÙ‰ از کار او را فهمید یا کسÙ‰ را یافت که جاÙ‰ او را بگیرد؟. نه، چگونه ممکن است؟ و حال آنکه نسبت او و وصفکنندگانش همچون ستارهها و دست مردم است؟
پس انتخاب مردم کجا و این مقام کجا؟ عقول کجا و درک این منزلت کجا؟ اصلاÙ‹ کجا مÙ‰توان چنین شخصÙ‰ یافت؟ گمان بردهاند که مÙ‰توان او را در غیر آل پیامبر صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله یافت، به خدا قسم نفس‌شان به آنان دروغ گفته و اباطیل آنان را به آرزو انداخته است و در نتیجه به پرتگاهÙ‰ بلند و مشکل و لغزنده پا گذاردهاند که پاهایشان از آن خواهد لرزید به پایین خواهند افتاد، با عقولÙ‰ سرگردان، ناقص و بایر و عقایدÙ‰ گمراهکننده در صدد نصب امام بر آمدهاند که جز دورÙ‰ از مقصد نتیجهاÙ‰ نخواهند گرفت، خدا آنان را بکشد! به کجا برده شدهاند!؟ در صدد کارÙ‰ بس مشکل برآمده و خلاف حق سخن گفتهاند و به گمراهÙ‰ عمیقÙ‰ دچار گشته و در سرگردانÙ‰ افتادهاند، زیرا با آگاهÙ‰ امام را ترک کردهاند، و شیطان اعمالشان را در نظرشان زینت بخشید و آنان را از راه حق بازداشت، حال آنکه بینا و بصیر بودند.
آنان انتخاب خدا و رسولش را کنار گذارده، انتخاب خود را در نظر گرفتند، در حالÙ‰ که قرآن با صدایÙ‰ بلند به آنان خطاب مÙ‰کند: «وÙŽ رÙŽبÙ‘ÙکÙŽ یÙŽخÙ’لÙقÙ ما یÙŽشاØ¡Ù وÙŽ یÙŽخÙ’تارÙ ما کانÙŽ لÙŽهÙمÙ الÙ’خÙیÙŽرÙŽØ©Ù سÙبÙ’حانÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙ وÙŽ تÙŽعالÙ‰ عÙŽمÙ‘ÙŽا یÙشÙ’رÙکÙونÙŽ» (و پروردگار تو آنچه را بخواهد مÙ‰آفریند و بر مÙ‰گزیند، آنان حق انتخاب ندارند و خداوند از شرک آنها، منزه و برتر است- قصص: 68) و نیز مÙ‰فرماید: «وÙŽ ما کانÙŽ لÙمÙؤْمÙنÙ وÙŽ لا مÙؤْمÙنَة٠إÙذا قÙŽضÙŽÙ‰ اللÙ‘ÙŽهÙ وÙŽ رÙŽسÙولÙه٠أَمÙ’راÙ‹ Ø£ÙŽنÙ’ یÙŽکÙونÙŽ لÙŽهÙمÙ الÙ’خÙیÙŽرÙŽØ©Ù مÙنÙ’ Ø£ÙŽمÙ’رÙهÙمÙ’» (آنگاه که خدا و رسولش به کارÙ‰ دستور دادند، هیچ مرد و زن مؤمنÙ‰ از پیش خود حق انتخاب نخواهد داشت- احزاب: 36) و نیز مÙ‰فرماید: «ما لÙŽکÙمÙ’ کÙŽیÙ’فÙŽ تÙŽحÙ’کÙمÙونÙŽ* Ø£ÙŽمÙ’ لÙŽکÙمÙ’ کÙتابÙŒ فÙیهÙ تÙŽدÙ’رÙسÙونÙŽ* Ø¥ÙنÙ‘ÙŽ لÙŽکÙمÙ’ فÙیهÙ لÙŽما تÙŽخÙŽیÙ‘ÙŽرÙونÙŽ* Ø£ÙŽمÙ’ لÙŽکÙمÙ’ Ø£ÙŽیÙ’مانÙŒ عÙŽلÙŽیÙ’نا بالÙغÙŽØ©ÙŒ Ø¥ÙلÙ‰ یÙŽوÙ’مÙ الÙ’قÙیامَة٠إÙنÙ‘ÙŽ لÙŽکÙمÙ’ لÙŽما تÙŽحÙ’کÙمÙونÙŽ* سÙŽلÙ’هÙمÙ’ Ø£ÙŽیÙ‘ÙهÙمÙ’ بÙذلÙکÙŽ زÙŽعÙیمÙŒ* Ø£ÙŽمÙ’ لÙŽهÙمÙ’ شÙرÙŽکاØ¡Ù فÙŽلÙ’یَأْتÙوا بÙشÙرÙŽکائÙهÙمÙ’ Ø¥ÙنÙ’ کانÙوا صادÙقÙینÙŽ» (شما را چه مÙ‰شود؟ چگونه حکم مÙ‰کنید؟ آیا کتابÙ‰ آسمانÙ‰ دارید که در آن چنین مÙ‰خوانید که آنچه خود بخواهید دارا خواهید بود؟ یا عهد و پیمانÙ‰- پایدار تا قیامت- مبنÙ‰ بر اینکه هر آنچه حکم مÙ‰کنید، خواهید داشت، از ما گرفتهاید؟ از آنان بپرس کدامیک از آنان چنین چیزÙ‰ را ضمانت مÙ‰کنند آیا شریکانÙ‰ دارند؟ اگر راست مÙ‰گویند شرکاÙ‰ خود را بیاورند- قلم: 41- 36) و نیز خداوند مÙ‰فرماید: «Ø£ÙŽ فÙŽلا یÙŽتÙŽدÙŽبÙ‘ÙŽرÙونÙŽ الÙ’قÙرÙ’آنÙŽ Ø£ÙŽمÙ’ عÙŽلÙ‰ قÙلÙوب٠أَقÙ’فالÙها» (آیا در قرآن تدبÙ‘ر نمÙ‰کنند یا بر دل‌ها قفل زده شده است؟- محمÙ‘د: 24) یا خداوند بر دل آنان مهر زده و دیگر نمÙ‰فهمند، یا «مÙ‰گویند شنیدیم و حال آنکه نمÙ‰شنوند، بدترین جنبندگان از نظر خداوند، کر و لالهایÙ‰ هستند که نمÙ‰اندیشند، و اگر خدا خیرÙ‰ در آنان سراغ داشت آنان را شنوا مÙ‰کرد و اگر آنان را شنوا مÙ‰کرد، پشت کرده اعراض مÙ‰نمودند» و «گویند: مÙ‰شنویم و نافرمانÙ‰ مÙ‰کنیم» بلکه آن «فضل خداوند است که به هر که بخواهد عطا مÙ‰فرماید و خداوند داراÙ‰ فضلÙ‰ بزرگ است».
پس چگونه می‌خواهند امام را برگزینند و حال آنکه امام عالمÙ‰ است که جهل در او راه ندارد، و فرمانروایÙ‰ است که سختÙ‰ نمÙ‰دهد، معدن قداست و پاکیزگÙ‰ و عبادت و علم و بندگÙ‰ است، دعاÙ‰ پیامبر صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله فقطÙ‘ در حقÙ‘ او بوده است. (مثل: اللÙ‘هم وال من والاه (و یا) اللÙ‘همÙ‘ اذهب عنهم الرÙ‘جس - و غیره) و یا پیامبر صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله فقطÙ‘ او را به امامت فرا خوانده است، وÙ‰ از نسل حضرت صدÙ‘یقه طاهره است و هیچ عیبÙ‰ در نسب او نیست، هیچ شریفÙ‰ هم‌تراز او نیست، نسب او از قریش است، و در بین قریش، از بنÙ‰ هاشم است، که از بقیÙ‘ه قریش شرافت بیشترÙ‰ دارند، و در آن میان، از عترت، یعنÙ‰ از آل و نزدیکان حضرت رسول صلÙ‰ اللÙ‘ÙŽه علیه و آله است، امام از نظر خداوند مرضÙ‰ و پسندیده است.
شریف‌ترین اشراف است، او از نسل عبد مناف است، علم او دائما رو به افزونÙ‰ است، حلم و بردبارÙ‰ او کامل و تمام عیار است، بر امر امامت توانا و قدرتمند است، به نحوه اداره امور امÙ‘ت عالم و آگاه است، اطاعتش واجب است، به فرمان خداوند به امر امامت قیام کرده، (یا مجرÙ‰ اوامر و فرامین الهÙ‰ است)، خیر خواه بندگان خدا و حافظ دین اوست، خداوند انبیاØ¡ و Ø£ئمÙ‘ه- صلوات اللÙ‘ÙŽه علیهم- را توفیق مÙ‰دهد و از علم و حکمت مخزون خود علومÙ‰ به آنان مÙ‰دهد که به دیگران نداده و لذا علم آنان از تمامÙ‰ علوم اهل زمان برتر و بالاتر است، خداوند مÙ‰فرماید: «Ø£ÙŽ فÙŽمÙŽنÙ’ یÙŽهÙ’دÙی Ø¥ÙلÙŽÙ‰ الÙ’حÙŽقّ٠أَحÙŽقّ٠أَنÙ’ یÙتÙ‘ÙŽبÙŽعÙŽ Ø£ÙŽمÙ‘ÙŽنÙ’ لا یÙŽهÙدÙ‘Ùی Ø¥ÙلÙ‘ÙŽا Ø£ÙŽنÙ’ یÙهÙ’دÙ‰ فÙŽما لÙŽکÙمÙ’ کÙŽیÙ’فÙŽ تÙŽحÙ’کÙمÙونÙŽ» (آیا آنکه خود، هدایتکننده مردم به سوÙ‰ حقÙ‘ است شایستهتر است که از او تبعیÙ‘ت کنند یا آنکه تا راهنمایÙ‰اش نکنند هدایت نمÙ‰یابد، چه مÙ‰شود شما را؟ چگونه حکم مÙ‰کنید؟- یونس: 35) و نیز مÙ‰فرماید: «وÙŽ مÙŽنÙ’ یÙؤْتÙŽ الÙ’حÙکÙ’مÙŽØ©ÙŽ فÙŽقÙŽدÙ’ Ø£ÙوتÙیÙŽ خÙŽیÙ’راÙ‹ کÙŽثÙیراÙ‹» (هر آن کس را که حکمت دهند، خیر کثیرÙ‰ بدست آورده است- بقره: 269) و در مورد طالوت فرموده است: «Ø¥ÙنÙ‘ÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙŽ اصÙ’طÙŽفاهÙ عÙŽلÙŽیÙ’کÙمÙ’ وÙŽ زادÙŽهÙ بÙŽسÙ’طَةً فÙی الÙ’عÙلÙ’مÙ وÙŽ الÙ’جÙسÙ’مÙ وÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙ یÙؤْتÙی مÙلÙ’کÙŽهÙ مÙŽنÙ’ یÙŽشاØ¡Ù وÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙ واسÙعÙŒ عÙŽلÙیمÙŒ» (خداوند او را بر شما برگزید و به علاوه، به او افزونÙ‰ در علم و قدرت جسمانÙ‰ اعطاØ¡ فرمود، و خداوند پادشاهÙ‰ خود را به هر کس بخواهد عطا مÙ‰کند، و خداوند غنÙ‰، توانمند و داناست- بقره: 247)
و نیز به پیامبرش مÙ‰فرماید: «وÙŽ کانÙŽ فÙŽضÙ’لÙ اللÙ‘ÙŽهÙ عÙŽلÙŽیÙ’کÙŽ عÙŽظÙیماÙ‹» (فضل خدا بر تو عظیم است- نساØ¡: 113) و نیز در مورد ائمÙ‘ه از اهل بیت خاندان و نسلش مÙ‰فرماید: «Ø£ÙŽمÙ’ یÙŽحÙ’سÙدÙونÙŽ النÙ‘ÙŽاسÙŽ عÙŽلÙ‰ ما آتاهÙمÙ اللÙ‘ÙŽهÙ مÙنÙ’ فÙŽضÙ’لÙهÙ فÙŽقÙŽدÙ’ آتÙŽیÙ’نا آلÙŽ Ø¥ÙبÙ’راهÙیمÙŽ الÙ’کÙتابÙŽ وÙŽ الÙ’حÙکÙ’مÙŽØ©ÙŽ وÙŽ آتÙŽیÙ’ناهÙمÙ’ مÙلÙ’کاÙ‹ عÙŽظÙیماÙ‹* فÙŽمÙنÙ’هÙمÙ’ مÙŽنÙ’ آمÙŽنÙŽ بÙهÙ وÙŽ مÙنÙ’هÙمÙ’ مÙŽنÙ’ صÙŽدÙ‘ÙŽ عÙŽنÙ’هÙ وÙŽ کÙŽفÙ‰ بÙجÙŽهÙŽنÙ‘ÙŽمÙŽ سÙŽعÙیراÙ‹» (آیا به مردم- بخاطر فضلÙ‰ که خداوند به آنان داده است- حسد مÙ‰ورزند؟ ما به آل ابراهیم کتاب و حکمت دادیم و به آنان پادشاهÙ‰ بزرگÙ‰ عطا نمودیم، پس بعضÙ‰ از آنان ایمان آوردند و گروهÙ‰ از آن اعراض کردند و آتش جهنÙ‘م (براÙ‰ آنان) کافÙ‰ است- نساØ¡: 55- 54).
و هر گاه خداوند، بندهاÙ‰ را براÙ‰ اداره امور بندگانش برگزیند، به او شرح صدر و آمادگÙ‰ کامل این کار را عنایت مÙ‰فرماید، و در قلبش چشمههاÙ‰ جوشان حکمت قرار مÙ‰دهد، و علم را کاملا به او الهام مÙ‰فرماید، و بعد از آن از هیچ پاسخÙ‰ در نمÙ‰ماند و از رفتار و گفتار صحیح دور و منحرف نمÙ‰شود. او معصوم است و مؤیÙ‘د، خداوند او را توفیق مÙ‰دهد و در راستÙ‰ و درستÙ‰ پا برجا و محکم نگه مÙ‰دارد. از خطاÙ‰ لغزش و سقوط در امان است، خداوند فقط او را این گونه قرار داده است تا حجÙ‘ت خدا باشد بر بندگانش و گواه او باشد بر خلقش، و این فضل خداست که به هر کس بخواهد مÙ‰دهد، و خداوند داراÙ‰ فضلÙ‰ بزرگ است، حال آیا بر چنین چیزÙ‰ توانایÙ‰ و دسترسÙ‰ دارند تا بتوانند او را برگزینند؟ یا فرد منتخب آنان چنین اوصافÙ‰ دارد تا او را بر دیگران مقدÙ‘م بدارند؟ قسم به خانه خدا که از حقÙ‘ تجاوز کردهاند، و کتاب خدا را به پشت سر انداختهاند، گویا هیچ نمÙ‰دانند! در کتاب خدا، شفاØ¡ و هدایت است و آنها آن را کنار گذارده و از هواÙ‰ نفس خود پیروÙ‰ کردهاند، و لذا خداوند آنان را نکوهش فرموده و مورد نفرت و غضب نموده و هلاک کرده، مÙ‰فرماید:
چه کسÙ‰ گمراهتر از آنکه بÙ‰راهنماÙ‰ الهÙ‰ خودسرانه عمل کند و خدا ستمکاران را راه ننماید و فرموده «فÙŽتÙŽعÙ’ساÙ‹ لÙŽهÙمÙ’ وÙŽ Ø£ÙŽضÙŽلÙ‘ÙŽ Ø£ÙŽعÙ’مالÙŽهÙمÙ’» (هلاکت باد بر آنان و خداوند کارهایشان را در بیراهه و گمراهÙ‰ قرار داد- محمÙ‘د: 8) و نیز فرموده است:
«کÙŽبÙرÙŽ مÙŽقÙ’تاÙ‹ عÙنÙ’دÙŽ اللÙ‘ÙŽهÙ وÙŽ عÙنÙ’دÙŽ الÙ‘ÙŽذÙینÙŽ آمÙŽنÙوا کÙŽذلÙکÙŽ یÙŽطÙ’بÙŽعÙ اللÙ‘ÙŽهÙ عÙŽلÙ‰ کÙلÙ‘Ù قÙŽلÙ’بÙ مÙتÙŽکÙŽبÙ‘ÙرÙ جÙŽبÙ‘ÙŽارÙ»
(بزرگ نفرت و دشمنÙ‰ است نزد خدا و نزد مؤمنین، این گونه خداوند بر هر قلب انسان‌هاÙ‰ متکبر و جبار مهر مÙ‰نهد- مؤمن: 35). و این حدیث را محمÙ‘د بن محمÙ‘د بن عصام کلینىّ و علىّ بن محمÙ‘د بن- عمران دقÙ‘اق و علىّ بن عبد اللÙ‘ÙŽه ورÙ‘اق و حسن بن احمد مؤدÙ‘ب و حسین بن ابراهیم ابن احمد بن هشام مؤدÙ‘ب- رضÙ‰ اللÙ‘ÙŽه عنهم- برایم نقل کرده و گفتهاند: محمÙ‘د ابن یعقوب کلینىّ این حدیث را از ابو محمÙ‘د قاسم بن العلاØ¡ و او از قاسم بن- مسلم و او از برادرش عبد العزیز بن مسلم از حضرت رضا علیه السÙ‘لام برایشان نقل کرده است.
💬 دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید!
📝 ثبت دیدگاه جدید
✅ دیدگاه شما پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شود.