حدیث امام سجاد(ع) در مورد همنشینی با احمق

  همنشینÙ‰ با احمق الØ¥مامُ زینُ العابدینÙŽ علیه السلام Ù€ فی وصیÙ‘تهِ لابنهِ الباقرِ علیه السلام Ù€ : Ø¥یÙ‘اکÙŽ یا بُنیÙ‘ÙŽ Ø£نÙ’ تُصاحِبÙŽ الØ£حمÙŽقÙŽ Ø£و تُخالِطÙŽهُ ، واهÙ’جُرÙ’هُ ولا تُحادِثÙ’هُ Ø› فØ¥نÙ‘ الØ£حمÙŽقÙŽ هُجÙ’نÙŽهÙŒ غائبا کانÙŽ Ø£و حاضِرا ، Ø¥نÙ’ تÙŽکÙŽلÙ‘ÙŽم فضÙŽحÙŽهُ حُمقُهُ ، وØ¥نÙ’ سÙŽکÙŽتÙŽ قÙŽصُرÙŽ بهِ عِیُّهُ ، وØ¥نÙ’ عÙŽمِلÙŽ Ø£فسÙŽدÙŽ ، وØ¥نِ اسÙ’تُرعِیÙŽ Ø£ضاعÙŽ . لا عِلمُهُ مِن نÙŽفÙ’سِهِ یُغÙ’نیهِ ، ولا عِلمُ غÙŽیرهِ یÙŽنÙ’فÙŽعُهُ ، ولا یُطیعُ ناصِحÙŽهُ ، ولا یÙŽستریحُ مقارِنُهُ ، تÙŽوÙŽدُّ اُمُّهُ Ø£نÙ‘ها ثÙŽکÙŽلÙŽتÙ’هُ ، وامÙ’رÙŽØ£تُهُ Ø£نÙ‘ها فÙŽقÙŽدتÙ’هُ ، وجارُهُ بُعدÙŽ دارِهِ ، وجÙŽلیسُهُ الوÙŽحÙ’دهÙŽ مِن مُجالÙŽسÙŽتِهِ . Ø¥نÙ’ کانÙŽ Ø£صÙ’غÙŽرÙŽ مÙŽن فی المÙŽجلِسِ Ø£عÙ’نÙ‰ مÙŽن فÙŽوقÙŽهُ ، وØ¥نÙ’ کانÙŽ Ø£کÙ’بÙŽرÙŽهُم Ø£فÙ’سÙŽدÙŽ مÙŽن دُونÙŽهُ . (۱) امام زین العابدین علیه السلام Ù€ در سفارش به فرزند بزرگوار خود حضرت باقر علیه السلام Ù€ فرمود : فرزندم ! از همنشینÙ‰ یا رفت و آمد با احمق بپرهیز و از او دورÙ‰ کن و با وÙ‰ همسخن مشو Ø› زیرا آدم احمق، غایب باشد یا حاضر ، پست و فرومایه است Ø› هرگاه زبان به سخن گشاید حماقتش او را رسوا کند و هرگاه خاموش شود به دلیل ناتوانÙ‰ در سخن گفتن باشد ، اگر کارÙ‰ کند خرابÙ‰ به بار آورد و چون مسؤولیتÙ‰ به عهده گیرد آن را تباه سازد ، نه علم خودش به کار او مÙ‰ آید و نه دانش دیگران سودش مÙ‰ رساند ، به سخن خیرخواه خود گوش نمÙ‰ دهد، وهمنشینش از دست او آسوده نیست ، مادرش آرزوÙ‰ مرگ او را دارد و همسرش آرزوÙ‰ از دست دادن او را و همسایه اش آرزوÙ‰ رفتن از همسایگÙ‰ اش را و همنشینش آرزوÙ‰ خلاصÙ‰ از همنشینÙ‰ او را. اگر در مجلسÙ‰ کمترین فرد مجلس باشد بالاتر از خود را به رنج افکند و اگر بالاترین فرد باشد فرو دستان خود را به فساد و تباهÙ‰ کشاند . الØ¥مامُ الصÙ‘ادقُ علیه السلام : مÙŽن لÙŽم یÙŽجÙ’تÙŽنِبÙ’ مُصادقÙŽهÙŽ الØ£حمÙŽقِ Ø£وÙ’شÙŽکÙŽ Ø£نÙ’ یÙŽتÙŽخلÙ‘قÙŽ بØ£خÙ’لاقِهِ . (۲) امام صادق علیه السلام : هرکه از دوستÙ‰ با احمق دورÙ‰ نکند بزودÙ‰ خلق و خوÙ‰ او را به خود گیرد . (۱) الØ£مالی للطوسی:۶۱۳/۱۲۶۸. (۲) الØ£مالی للصدوق : ۳۴۳ / ۴۰۹ .